CBD oil 2.0 w organizmie: od butelki do receptora
Organizm prowadzi własną sieć kannabinoidową: receptory na komórkach, lipidy złożone pod ich kształt oraz enzymy, które te lipidy składają i rozkładają. Kannabidiol trafia do tej sieci mniej wprost niż THC.
Od butelki do receptora
- 01Pod językiemOlej zostaje na błonie śluzowej pod językiem, gdzie gęsta siatka drobnych naczyń leży blisko powierzchni. Kiedy pozostaje tam chwilę, część zawartości kannabinoidowej przechodzi wprost do krwiobiegu, a nie drogą przez przewód pokarmowy.
- 02W krążeniuTo, co się wchłonie, wchodzi do krążenia ogólnego i rozchodzi się po organizmie. Kannabinoidy rozpuszczają się w tłuszczach, więc chętnie przenoszą się do tkanek, zamiast zostawać we krwi.
- 03Przy receptorachW tkankach spotykają układ endokannabinoidowy: receptory CB1, skupione w układzie nerwowym, oraz receptory CB2, obecne głównie w komórkach układu immunologicznego. Każdy kannabinoid wchodzi w tę sieć po swojemu.
- 04Przemiana i usunięcieWątroba przeprowadza kannabinoidy przez przemianę, a produkty tej przemiany organizm usuwa w ciągu kolejnych godzin. Stąd stężenie we krwi nie utrzymuje się samo z siebie i opada po przerwie.
Trzy części jednej sieci
Butelka stoi na blacie, zakraplacz idzie pod język, mija minuta. W tym czasie do gry wchodzi coś, co pracuje bez przerwy i bez udziału rośliny: układ endokannabinoidowy, sieć sygnałowa rozciągnięta po całym ciele, którą osobne hasło rozkłada na części. Znane części są trzy: receptory kannabinoidowe w błonach komórkowych, lipidy, jakie organizm sam składa pod te receptory, oraz enzymy, które te lipidy budują i rozkładają z powrotem.
Dwa receptory i dwie różne okolice organizmu
Receptor sklonowany w 1990 roku
Matsuda z zespołem sklonował pierwszy receptor kannabinoidowy w 1990 roku i pokazał, że sklonowana kopia zachowuje się jak receptor po wprowadzeniu do komórek[1]. Gdzie dokładnie siedzi ten receptor, opisuje hasło o receptorze CB1: gęsto w centralnym układzie nerwowym, w mózgu oraz w rdzeniu kręgowym.
Receptor opisany w 1993 roku
Munro z zespołem scharakteryzował drugi receptor w 1993 roku, a ten siedzi przede wszystkim w tkankach obwodowych i w komórkach układu immunologicznego[2]. Oba są białkami błonowymi. Łapią sygnał na zewnątrz komórki i przekazują wiadomość do wnętrza. Dwie populacje, dwie zupełnie inne okolice.
Organizm składa własne kannabinoidy dopiero wtedy, kiedy komórka po nie sięga
- W 1992 roku Devane z zespołem wyodrębnił z tkanki mózgowej związek wiążący receptor kannabinoidowy i nadał mu nazwę anandamid[3]; dalsze szczegóły o tym lipidzie zbiera hasło o anandamidzie.
- Drugi taki lipid, 2-arachidonoiloglicerol, opisał Mechoulam z zespołem w 1995 roku[4].
- Surowiec leży w błonie komórkowej jako tłuszcz, więc kiedy komórka wysyła sygnał, jeden zestaw enzymów wycina cząsteczkę na miejscu.
- Inny zestaw rozkłada ją krótko potem, dlatego stężenie rośnie i opada w jednym małym rejonie, zamiast krążyć po organizmie jak hormon.
Czy kannabidiol w ogóle wiąże te receptory?
- Przy głównym receptorze kannabinoidowym powinowactwo bezpośrednie kannabidiolu jest niskie, więc nie siada on na nim tak, jak robi to THC.
- Obserwacje z laboratorium badacze przypisują raczej innym trasom: rodzinie kanałów jonowych określanych jako wanilloidowe oraz jednemu podtypowi receptora serotoninowego.
- Fenwick z zespołem sprawdzał w 2017 roku bezpośrednią aktywację takiego kanału przez anandamid i odnotował rozbieżne odczyty wapniowe oraz prądowe z tego samego kanału[5].
- Obraz zmienia się razem z metodami pomiaru, więc opis mechanizmu jako w pełni zmapowanego wyprzedzałby to, co pokazują dane.
Rośliny poza konopiami w tej samej sieci
Kannabinoidy nie są jedynymi cząsteczkami, jakie spotykają ten układ. Gertsch z zespołem opisał w 2008 roku beta-kariofilen, terpen obecny w wielu roślinach i w codziennym jedzeniu, jako związek wchodzący w interakcję z obwodowym receptorem kannabinoidowym[6]. Russo zebrał szerszy obraz w 2016 roku i wskazał rośliny spoza konopi, których związki dotykają fragmentów tej samej sygnalizacji[7]. Czarny pieprz, goździki, chmiel. Zwyczajne rzeczy z kuchennej półki, co mówi coś o tym, jak szeroko ta chemia bywa dzielona między gatunkami.
Czego badacze jeszcze nie rozstrzygnęli
Najciekawsze pytania w tym rejonie nie mają jeszcze odpowiedzi w literaturze. Warto je znać, bo pokazują, dokąd sięga opis, a od którego miejsca zaczyna się hipoteza.
- Co wnosi pojedynczy kannabinoid drugoplanowy, kiedy siedzi w ekstrakcie pełnospektralnym obok CBD?
- U kogo każdy z nich zostawia odczyt i dlaczego dwie osoby po tym samym ekstrakcie wypadają w pomiarach różnie?
- Od jakiego poziomu mniej zbadany kannabinoid zaczyna się liczyć i czy proporcje między nimi zmieniają tę odpowiedź?
Co podaje etykieta CBD oil 2.0
Dlatego etykieta waży więcej niż opowieść o mechanizmie. CBD oil 2.0 to ekstrakt pełnospektralny, czyli CBD przychodzi w towarzystwie CBN, CBG, CBC oraz CBDa, na zmierzonych i zadeklarowanych poziomach, a każda partia dostaje własny certyfikat analizy, wystawiany według standardu, jaki Cibdol prowadzi od 2014 roku. Sześć stężeń, od 5% do 40%, wszystkie w butelce 10 ml. Zawartość kannabinoidów dla poszczególnych stężeń wypisuje strona katalogu olejów CBD, więc skład butelki da się porównać przed zakupem.
Bibliografia
- Matsuda (1990). Nature. doi: https://doi.org/10.1038/346561a0
- Munro (1993). Nature. doi: https://doi.org/10.1038/365061a0
- Devane (1992). Science. doi: https://doi.org/10.1126/science.1470919
- Mechoulam (1995). Biochemical Pharmacology. doi: https://doi.org/10.1016/0006-2952(95)00109-d
- Fenwick (2017). Frontiers in Molecular Neuroscience. doi: https://doi.org/10.3389/fnmol.2017.00200
- Gertsch (2008). doi: https://doi.org/10.1073/pnas.0803601105
- Russo (2016). Trends in Pharmacological Sciences. doi: https://doi.org/10.1016/j.tips.2016.04.005
Przejrzystość, którą możesz sprawdzić
Questions about this topic
Czym kannabidiol różni się od THC przy receptorze CB1?▼
Powinowactwo bezpośrednie kannabidiolu do głównego receptora kannabinoidowego jest niskie, więc nie siada on na tym receptorze tak, jak robi to THC. Obserwacje laboratoryjne literatura przypisuje raczej innym trasom, między innymi kanałom jonowym rodziny wanilloidowej oraz jednemu podtypowi receptora serotoninowego. Opis tych tras bywa korygowany, kiedy metody pomiaru robią się dokładniejsze.
Czy układ endokannabinoidowy ma każdy człowiek?▼
Tak. To zwykła część fizjologii człowieka, opisana na początku lat dziewięćdziesiątych, kiedy badacze sklonowali pierwszy receptor kannabinoidowy i wyodrębnili pierwszy endokannabinoid z tkanki mózgowej. Ta sygnalizacja pracuje niezależnie od tego, czy ktoś kiedykolwiek sięgnie po kannabinoid z rośliny. Receptory, lipidy sygnałowe oraz enzymy są na miejscu od początku.
Po co olej zostaje pod językiem?▼
Błona śluzowa pod językiem ma gęstą siatkę drobnych naczyń blisko powierzchni, dzięki czemu część zawartości przechodzi wprost do krwiobiegu i omija pierwszy przejazd przez wątrobę. Po szybkim przełknięciu ta sama porcja idzie przez przewód pokarmowy, gdzie w nienaruszonej formie dociera jej mniej. Obie trasy prowadzą do krążenia, tylko proporcje wypadają inaczej.
Dlaczego stężenie we krwi opada po przerwie?▼
Kannabinoidy przechodzą przemianę w wątrobie, a produkty tej przemiany organizm usuwa w ciągu kolejnych godzin. Nic nie odkłada się na zapas, więc po przerwie stężenie we krwi wraca w dół samo z siebie. Ten sam mechanizm tłumaczy, dlaczego pomiary u jednej osoby wypadają inaczej rano i inaczej wieczorem.
Czy szerszy profil kannabinoidowy zmienia obraz przy receptorach?▼
Każdy kannabinoid spotyka inne miejsca docelowe, więc szerszy profil znaczy więcej różnych interakcji, a nie automatycznie więcej tego samego. Pogląd, że związki z rośliny współpracują ze sobą, znany jako hipoteza entourage, pozostaje hipotezą: kontrolowane badania z udziałem ludzi tego nie wykazały. Dlatego liczą się zadeklarowane poziomy z certyfikatu partii.
Czy ten mechanizm jest już opisany do dna?▼
Nie. Receptory, endokannabinoidy oraz enzymy mają solidną dokumentację, natomiast trasy kannabidiolu pozostają obszarem czynnych badań. Praca Fenwicka z 2017 roku pokazuje to dobrze: jeden związek na jednym kanale jonowym dał dwa rozbieżne odczyty, zależnie od tego, co dokładnie mierzono. Kto opisuje mechanizm jako zamknięty, wyprzedza dane.
