THCA in ruw plantmateriaal

Zes cannabinoïden lagen in 2011 op dezelfde labtafel: THC, THCA, CBD, CBDA, CBG en CBGA, alle zes geïsoleerd uit Cannabis sativa [1]. THCA is de tweede naam in die rij en tegelijk de minst besproken. Het is de zure vorm die in ruw plantmateriaal zit, vóór er warmte bij komt. Wie de publicaties naast elkaar legt, houdt een korte lijst over. Kort, maar wel precies te omschrijven.

Het molecuul en zijn dossier

Waarom een monster niet stilstaat

THCA en THC schelen één scheikundige stap. Die stap heet decarboxylatie. De zure vorm laat onder invloed van warmte en tijd zijn zuurgroep gaan, en wat er dan overblijft heet THC. Dat is geen detail voor de marge van een tekst, want het is precies de reden dat THCA zich slecht in vaste getallen laat vastleggen. De stof is chemisch instabiel. Een monster dat aan het begin van een meetreeks nog volledig zuur is, is dat aan het eind niet noodzakelijk in dezelfde mate. Die instabiliteit staat in de literatuur genoteerd als beperking bij het onderzoek zelf: de gegevens die verschillende groepen publiceren, laten zich onderling moeilijk vergelijken.

De publicatie uit 2011 pakte het anders aan en zette de zure en de neutrale vormen naast elkaar in dezelfde opstelling [1]. Zes cannabinoïden, geïsoleerd uit Cannabis sativa, één meetreeks. Wat daar is vastgelegd, gaat over enzymactiviteit in glaswerk: de activiteit van COX-1 en COX-2 werd geremd, en de publicatie beperkt dat gegeven uitdrukkelijk tot labomstandigheden [1]. Geen deelnemers, geen doseringen, geen menselijke metingen. Voor wie de rij namen wil kunnen plaatsen, is dat rijtje van zes het handigste startpunt, omdat elke zure vorm daar naast zijn neutrale tegenhanger staat.

Op een chargeanalyse zie je diezelfde logica terug. Zuur en neutraal krijgen aparte regels, want het zijn twee stoffen met twee namen, geen twee schrijfwijzen van hetzelfde.

• THC, de neutrale vorm die na warmte en tijd overblijft
• THCA, de zure vorm daarvan, aanwezig in ruw plantmateriaal
• CBD, in de publicatie van 2011 in dezelfde meetreeks opgenomen [1]
• CBDA, de zure tegenhanger van CBD
• CBG, de cannabinoïde die je op het schap terugvindt als cbg olie of als cbg druppels
• CBGA, de zure vorm die bij CBG hoort

Wat 2012 en 2013 hebben gemeten

De tweede publicatie in dit dossier is een dierstudie op celniveau. Moldzio en collega's beschreven in 2012 een opzet met mesencefale celkweken uit muizenweefsel, het gangbare diermodel voor dit type meting [2]. Zowel THC als THCA ging in die kweken mee in de meetreeks. Bij THCA werden significant hogere celaantallen geteld, dopaminerge cellen om precies te zijn [2]. Eén regel erbij is even belangrijk als het cijfer zelf: het getal komt uit een celkweek. Over mensen leggen deze gegevens niets vast, en de publicatie zegt daar zelf niets anders over [2].

De derde publicatie, van De Petrocellis uit 2013, keek naar cannabinoïden anders dan THC en combineerde cellijnen met een in vivo opzet [3]. Ook daar blijft de status precies wat hij is: lab en preklinisch, zonder klinische gegevens [3]. Twee opzetten, twee jaartallen, en in beide gevallen dezelfde grens aan het einde van de tabel.

Het endocannabinoïde systeem is het vocabulaire waarin dit soort onderzoek meestal wordt opgeschreven, en dat vocabulaire komt in beide publicaties terug. Het zegt op zichzelf niets over een hoeveelheid in een flesje. Wat er over THCA hard vastligt, past nog steeds op één overzicht.

• Model 2012: mesencefale celkweken uit muizenweefsel, een dierstudie in celkweek [2]
• Meting 2012: significant hogere celaantallen bij THCA, naast THC in dezelfde opzet [2]
• Status 2012: celkweek; over mensen zijn er geen gegevens [2]
• Opzet 2013: cannabinoïden anders dan THC, cellijnen gecombineerd met een in vivo deel [3]
• Status 2013: lab plus preklinisch; klinische gegevens ontbreken [3]
• Opzet 2011: zes cannabinoïden uit Cannabis sativa in één meetreeks, uitsluitend labomstandigheden [1]
• Bewijsbasis THCA: beperkt, in vitro en preklinisch, geen klinische studies bij mensen
• Terugkerende beperking: de chemische instabiliteit van THCA, die monsters tijdens onderzoek laat verschuiven

Beperkt bewijs, precies omschreven

Drie publicaties, drie soorten opzet, en één gedeelde grens. Bij THCA is de bewijsbasis beperkt en de aard ervan eenduidig: in vitro en preklinisch. Dat maakt de gegevens niet minder concreet, het maakt ze alleen precies zo groot als ze zijn. Een celkweek uit 2012 legt celaantallen vast [2]. Een opstelling uit 2011 legt enzymactiviteit onder labomstandigheden vast [1]. Een preklinische publicatie uit 2013 legt vast in welke opzet er is gemeten [3]. Wat er tussen die regels niet staat, blijft ook op deze pagina open.

Daarbij hoort een tweede punt dat weinig aandacht krijgt: de chemische instabiliteit van THCA. Warmte en tijd verschuiven het monster richting THC, en dat is een eigenschap van de stof zelf, niet van de meetapparatuur. In de praktijk betekent dat vooral dat een getal op papier altijd bij een moment en een conditie hoort.

Voor wat er wel in een flesje zit, ligt de route anders. Een extract wordt gewonnen met een gedefinieerde methode, en superkritische co2 extractie is daarbij de techniek die je het vaakst op een productpagina ziet staan. Welke cannabinoïden er daarna per charge in het eindproduct zijn gemeten, staat in de bijbehorende analyse, met de terpenen als aparte groep in datzelfde rapport. Zoekopdrachten rond cbd wetgeving leiden naar juridische documentatie en niet naar de scheikundige gegevens op deze pagina. Wie cbg olie kopen intikt, komt bij de productdocumentatie uit, waar cannabigerol olie onder zijn eigen naam en met zijn eigen chargeanalyse staat.

In het assortiment van Cibdol staan CBD, CBG en CBN, elk met een analyse per charge sinds 2014. THCA staat daar niet tussen. Deze pagina houdt het dus bij wat drie publicaties hebben gemeten, en bij het punt waar die publicaties zelf ophouden.