Full spectrum, broad spectrum en isolaat vergeleken

Twee flesjes van hetzelfde percentage naast elkaar op de toonbank. Op het ene staat full spectrum, op het andere isolaat. De vraag die daarna komt is bijna altijd dezelfde: welke van de twee is dan de sterkere? Het antwoord zit niet in het woord op de doos, maar in de analyse die eronder hangt.

Drie aanduidingen, één plant

Het volledige extract en de versmalde variant

Chemische analyse van plantmateriaal laat een complex mengsel van natuurlijke cannabinoïden zien, samen met terpenen en overig plantmateriaal [1]. Dat mengsel is het vertrekpunt van alle drie de aanduidingen. Full spectrum betekent dat het extract zo bij elkaar blijft: de cannabinoïden die in die charge zijn gemeten, plus de terpenen en de rest van de plantfractie. Broad spectrum is de omschrijving voor een breed extract waarbij de THC-fractie eruit is gehaald en de overige bestanddelen blijven staan. Achter dat tweede woord zit geen scherp omschreven meetnorm. Het is een omschrijving van samenstelling, geen getal. Daarom zegt de aanduiding op zichzelf minder dan de lijst met cannabinoïdennamen per charge en het THC-cijfer dat daaronder staat.

Isolaat: één gezuiverde cannabinoïde

Bij een isolaat is de rest van dat mengsel weggehaald. Wat overblijft is één cannabinoïde in gezuiverde vorm, meestal CBD. Geen terpenen, geen CBG, geen CBN, geen CBDA. Op de analyse verschijnt dus ook geen rij met bijkomende namen. Dat maakt een isolaatformule overzichtelijk op papier: één regel, één getal, klaar. Het maakt hem niet automatisch armer of rijker dan een breder extract, want die vergelijking loopt via wat er gemeten is en niet via het woord op de verpakking. Op het label komt het verschil terug in de ingrediëntenlijst en in de cannabinoïden die met naam genoemd worden. De rest is nakijken per charge: welke stoffen zijn erin aangetroffen, en in welke hoeveelheid.

Hetzelfde percentage, twee analyses

Leg een isolaatolie van 10% naast een full-spectrum olie van 10%. De hoeveelheid CBD is in beide flesjes gelijk. Wat uiteenloopt, is de analyse: onder de tweede staan meer cannabinoïdennamen, plus de terpenen die bij die fractie horen. Dat is het verschil. Niet meer, niet minder.

Daar zit ook het hardnekkigste misverstand. Vol klinkt als veel, en veel klinkt als sterk. Maar het percentage op de voorkant legt vast hoeveel CBD er in de fles zit, terwijl het woord ervoor iets zegt over de plantfractie die is meegekomen. Twee losse gegevens, op één etiket.

Wie twee producten naast elkaar legt, vergelijkt dus twee keer. Eerst de CBD-kolom tegen de CBD-kolom. Daarna de lijst met overige cannabinoïden, als die er is. Een langere namenlijst is geen hogere score, het is een andere samenstelling. En een korte lijst betekent niet dat er iets mankeert aan de olie, alleen dat de rest van het mengsel er in de zuiveringsstap uit is gegaan.

Een ranglijst valt op dit punt niet te maken. De drie aanduidingen zijn omschrijvingen van samenstelling, en de enige plek waar samenstelling in cijfers staat, is het rapport bij de charge. Percentage, cannabinoïdennamen, THC-cijfer. In die volgorde laat een flesje zich uitlezen zonder dat het woord op de doos het gesprek overneemt.

Waar het woord entourage vandaan komt

In 1998 publiceerden Ben-Shabat en collega's over lichaamseigen glycerolesters van vetzuren. Los gemeten vertoonden die esters geen cannabinoïde-activiteit; naast 2-AG lag de gemeten cannabinoïde-activiteit hoger, en in diezelfde publicatie werd de term entourage geïntroduceerd [2]. 2-AG is een lichaamseigen molecuul uit het vocabulaire van het endocannabinoïde systeem, geen plantstof.

Dat is belangrijk voor de leesrichting. Het woord komt uit onderzoek naar lichaamseigen moleculen in een labopstelling, niet uit een vergelijking tussen twee flesjes olie in een winkelrek. Wie de term op een verpakking tegenkomt, leest daar een verwijzing naar literatuur, geen meetwaarde van dat product.

Terpenen naast cannabinoïden, 2011

In een overzicht uit 2011 zette Russo plantaardige cannabinoïden en terpenoïden naast elkaar en bracht in kaart welke interacties in de besproken literatuur beschreven stonden, onder de aanduiding fytocannabinoïd-terpenoïd-synergie [3]. Het is een voorstel op basis van bestaande publicaties, geformuleerd in de taal van de literatuur, met de plaatsen van interactie erbij genoteerd.

Beide publicaties gaan over moleculen en over metingen aan moleculen. Een vergelijking tussen kant-en-klare extracttypen op het schap staat er niet in. Dat is precies waarom een analyse per charge zwaarder weegt dan de aanduiding op een doos: het rapport noemt namen en getallen van dat ene product.

Wat per aanduiding vastligt

THC op het chargecertificaat

Op de doos van een breder extract staan twee soorten informatie die elkaar niet tegenspreken. De eerste is de omschrijving van de fractie: een breder extract, met CBD, CBC, CBG, CBN en CBDA erbij genoemd. De tweede is het THC-cijfer, en dat hoort bij de charge waaruit die specifieke fles komt.

Het cijfer staat dus niet in het woord. Het staat in het rapport met hetzelfde chargenummer, naast de overige gemeten cannabinoïden. Wie dat rapport erbij pakt, ziet in één oogopslag welke namen zijn aangetroffen en welk getal er bij THC hoort.

Van niet aantoonbaar tot 0,03%

Bij verschillende sterktes staat THC op het bijbehorende chargecertificaat als niet aantoonbaar. Bij de hoogste sterkte staat er 0,03%. Dat is de hele spreiding, en die is per charge na te kijken in plaats van af te leiden uit de aanduiding op de verpakking.

Zoektermen als cbd wetgeving leveren per land eigen getallen en eigen kaders, en die verschillen laten zich niet uit een woord op een doos lezen. Wat een fabrikant vastlegt, is het gemeten cijfer bij die charge. Dat maakt het chargecertificaat het document waar deze vraag eindigt, of het label nu full spectrum, broad spectrum of isolaat noemt.

Op de doos en in het rapport

Bij de 2.0-formule van Cibdol is het bredere profiel gestandaardiseerd: CBC, CBG, CBN en CBDA staan er naast CBD, en dat profiel is gemeten in plaats van aangenomen. Op de verpakking komt dat terug als een breder extract met die vijf cannabinoïden bij naam. Bij het werken met cannabinoïden sinds 2014 is dat de vaste leesvolgorde geworden: eerst het label, daarna het rapport bij de charge.

Die volgorde is niet ingewikkeld. Op het label staat wat erin hoort te zitten. In het rapport staat wat er gemeten is, met chargenummer, cannabinoïdennamen en het THC-cijfer. Klopt het rapport met het label, dan is de vraag over spectrum en sterkte in twee minuten afgehandeld.

Waar cannabigerol olie apart staat

Cbg olie, cbg druppels en cannabigerol olie verwijzen naar de cannabinoïde die als hoofdbestanddeel op het label staat. Dat is een andere kolom dan de breedte van het extract. Een fles kan CBG vooraan hebben staan en daarnaast nog een bredere fractie meebrengen, of juist niet, en dat blijkt uit de analyse.

Termen als co2 extractie en superkritische co2 extractie horen bij de productiestap. Ze zeggen iets over hoe de fractie uit het plantmateriaal is gehaald, niet over welke namen er uiteindelijk op het rapport staan. Ook dat blijft dus een kwestie van nalezen per charge, niet van interpreteren wat er op de voorkant is gedrukt.