CBD i kofeina: czy da się je łączyć?

Jeden narząd przetwarza obie cząsteczki

Zacznijmy od narządu, nie od kubka. Kofeina zostaje przetworzona w wątrobie, a piśmiennictwo wskazuje przy niej konkretne białko: cytochrom P450 1A2, jednego z członków rodziny CYP450. Nazwa brzmi technicznie, sam zapis jest prosty. Enzym ma numer, rodzinę i miejsce pracy.

Kannabidiol trafia do tej samej rubryki. W pracy Jianga i współpracowników z 2011 roku [1] układem badawczym były ludzkie mikrosomy wątrobowe, czyli preparat z tkanki wątroby przygotowany do oznaczeń laboratoryjnych. Wynikiem było wskazanie z nazwy enzymów cytochromu P450 przetwarzających kannabidiol oraz zestawienie członków tej rodziny.

I na tym polega cały punkt styku. Dwie cząsteczki, dwa osobne zapisy, jeden narząd i jedna rodzina enzymów wymieniona po obu stronach. Tyle mówią cytowane pozycje. Skala wzajemnego wpływu przy jednoczesnej obecności obu cząsteczek w tych publikacjach nie stoi.

Warto od razu zapisać różnicę materiałów. Mikrosomy wątrobowe to układ laboratoryjny, natomiast przegląd systematyczny z 2018 roku [2] zbiera pomiary wykonane u ludzi. Dwa rodzaje danych, dwa osobne wiersze, żaden nie zastępuje drugiego.

Co znaczy zapis o rodzinie CYP450

Rodzina to nie jedno białko. Pod jedną nazwą zbiorczą mieści się wiele enzymów, każdy z własnym oznaczeniem literowo-cyfrowym. Przy kofeinie z tej listy wymieniany jest jako główny 1A2. Oznaczenie z 2011 roku [1] wskazało przy kannabidiolu enzymy z nazwy i uporządkowało członków rodziny, do której należą. Numer po literze nie jest ozdobą, tylko adresem konkretnego białka.

Wspólna rodzina i wspólny enzym to dwa różne zapisy. Pierwszy da się odczytać z cytowanych prac. Drugi pozostaje w nich bez liczby, bo ani oznaczenie na mikrosomach [1], ani przegląd danych z ludzi [2] nie objęły jednoczesnego podania. Dalsza część tej strony rozdziela więc zmierzone od niezmierzonego.

Co przegląd z 2018 roku zapisał po stronie kannabidiolu

Dane z ludzi zebrał przegląd systematyczny Millara i współpracowników z 2018 roku [2]. Trzy rzeczy w nim stoją i każdą warto czytać osobno. Ile kannabidiolu trafia do krążenia. Jak długo się tam utrzymuje. Jak szeroki jest rozrzut liczb między publikacjami.

Wszystkie trzy zapisy przegląd wiąże z dwiema zmiennymi: przemianą w wątrobie i drogą podania [2]. To drugie brzmi banalnie, a przesądza wiele. Butelka z zakraplaczem i kapsułki CBD nie stoją w tym samym wierszu, bo trasa cząsteczki przez organizm jest inna.

Rozrzut nie jest usterką piśmiennictwa, tylko informacją. Różne formaty i różne drogi podania dają różne liczby, a przegląd mówi to wprost [2]. Jedna wartość wyrwana z jednej publikacji nie rozstrzyga zatem niczego o innej recepturze.

• Ilość kannabidiolu w krążeniu: zapisana jako zależna od przemiany w wątrobie i od drogi podania [2].
• Czas utrzymywania się: ta sama zależność, osobny wiersz tego samego przeglądu [2].
• Rozrzut opublikowanych wartości: opisany jako szeroki, ze wskazaniem formatu i drogi podania jako zmiennych [2].
• Materiał z 2011 roku: ludzkie mikrosomy wątrobowe, czyli oznaczenie w laboratorium, a nie pomiar u ludzi [1].
• Enzymy przy kannabidiolu: wskazane z nazwy, wraz z zestawieniem członków rodziny cytochromu P450 [1].
• Kofeina: wątroba jako miejsce przemiany i cytochrom P450 1A2 jako główny enzym; wielkość zjawiska poza tym zapisem.
• Łączne podanie kofeiny i kannabidiolu: w tym przeglądzie bez wpisu [2].

Zestawienie: cząsteczka, materiał, źródło

Zdania stanowcze i brak oznaczenia

Pytanie o kawę i kannabidiol wraca regularnie, a odpowiedzi krążące w sieci brzmią bardzo pewnie. Jedne zapewniają o czymś, inne o czymś dokładnie przeciwnym. Ton mają identyczny.

Za tymi zdaniami nie stoi pomiar. W cytowanym tu piśmiennictwie [1] [2] [3] nie ma badania kontrolowanego u ludzi, w którym mierzono by odbiór po samej kofeinie, po samym kannabidiolu i po obu cząsteczkach podanych razem. Takiej pozycji po prostu nie opublikowano.

To, co opublikowano, jest węższe i bardziej nudne. Praca z 2011 roku [1] wskazała enzymy na materiale laboratoryjnym. Przegląd z 2018 roku [2] zebrał pomiary u ludzi, z drogą podania i formatem jako zmiennymi. Żadna z tych pozycji nie opisuje zestawienia dwóch cząsteczek w jednym momencie dnia. Wspólna zostaje rodzina enzymów, a to informacja o miejscu, nie o wielkości.

Brak pomiaru nie jest też wynikiem przeciwnym. Puste miejsce w piśmiennictwie nie mówi „nic się nie zmienia” i nie mówi niczego odwrotnego. Mówi tylko, że nikt tego nie zmierzył w warunkach, które dałyby się zacytować.

Cibdol pracuje z kannabinoidami od 2014 roku i porządek jest tu zawsze ten sam: nazwać to, co zmierzone, nazwać to, czego nie zmierzono, a w rękach czytelnika zostawić etykietę i dokument partii, nie zapewnienie. Na tej stronie wygląda to tak: dwie nazwy enzymów, jeden narząd, dwa przeglądy i jedna wyraźnie pusta rubryka.

Oczekiwanie ma w piśmiennictwie własną rubrykę

Relacje osób, które wypiły kawę i sięgnęły po kapsułki konopne, są liczne i zwykle bardzo konkretne. Piśmiennictwo ma na taki materiał osobną kategorię. Przegląd Colloki i Barsky'ego z 2020 roku [3] opisuje placebo i nocebo jako zjawiska mierzalne, badane również pod kątem mechanizmów, a ich skutkiem jest zmiana relacjonowanego odbioru po podaniu.

Jeden szczegół z tego przeglądu jest tu najważniejszy: taka zmiana pojawia się także w badaniach z zaślepieniem [3]. Pojedyncza relacja nie rozdziela więc składowych, bo w jednym momencie zbiegają się kawa, opakowanie, wiedza o tym, co zostało wzięte, i sama pora dnia.

To nie jest zarzut wobec osób opisujących swoje poranki. Przegląd z 2020 roku [3] pokazuje, że zjawisko jest badane w warunkach kontrolowanych, a nie zbywane. Właśnie dlatego w zestawieniu powyżej stoi jako osobny wiersz, obok kofeiny i kannabidiolu, a nie zamiast nich. Porównanie kontrolowane rozdziela te składowe na osobne grupy i osobne punkty pomiaru, a dla zestawienia kofeiny z kannabidiolem takiej pozycji w cytowanym piśmiennictwie [1] [2] [3] nie ma. Elementy takiego układu wyglądają następująco:

• grupa, w której podana jest sama kofeina, bez kannabidiolu,
• grupa, w której podany jest sam kannabidiol, bez kofeiny,
• grupa, w której obie cząsteczki podane są razem,
• grupa, w której nie podano żadnej z nich,
• zaślepienie, czyli brak wiedzy o tym, kto co otrzymał,
• uzgodnione wcześniej wielkości mierzone w stałych odstępach czasu,
• dla tego konkretnego zestawienia: brak opublikowanej pozycji, którą dałoby się przytoczyć [1] [2] [3].

Liczby, które da się sprawdzić przed otwarciem opakowania

Kubek i opakowanie stoją na jednym blacie, ale tylko jedno z nich ma nadrukowany numer partii. Tu urywa się rozważanie i zaczyna arytmetyka etykiety. Suma miligramów w opakowaniu, wykaz składników, numer serii i odpowiadający mu dokument z oznaczeniem zawartości kannabinoidów: to wszystko jest zapisane, zanim opakowanie zostanie otwarte.

Formaty doustne w katalogu Cibdol obejmują butelki z zakraplaczem oraz kapsułki CBD, a ekstrakt do nich powstaje w procesie ekstrakcji CO2. Pytania wpisywane w wyszukiwarkę brzmią różnie, od „olej konopny w kapsułkach” po „kapsułki konopne”, a dotyczą jednej rzeczy: formatu, czyli trasy, którą cząsteczka przechodzi. Przegląd z 2018 roku [2] zapisuje tę trasę jako osobną zmienną pomiaru, więc porównywanie liczb między formatami bez tej rubryki nie ma sensu.

Oznaczenie pełnego spektrum mówi o tym, co obok kannabidiolu zostało w recepturze: inne kannabinoidy, terpeny i flawonoidy z ekstraktu. Ile dokładnie, podaje raport konkretnej partii, nie tekst na stronie.

• Numer partii z kartonika i odpowiadający mu dokument z oznaczeniem zawartości kannabinoidów.
• Suma z etykiety w formie deklaratywnej, na przykład 500 mg kannabidiolu w butelce 10 ml.
• Wykaz składników: olej nośnikowy, otoczka kapsułki, ekstrakt konopny.
• Zapis o zawartości THC odczytany z certyfikatu partii, a nie z hasła reklamowego.
• Oznaczenie spektrum ekstraktu i lista związków, które za tym oznaczeniem stoją.
• Rubryka o łącznym podaniu z kofeiną: w dokumentacji nieobecna, bo takiego oznaczenia nie wykonano [1] [2] [3].