Jak długo CBD utrzymuje się w organizmie

Od czego zaczyna się liczenie: definicja okresu półtrwania

Okres półtrwania to czas, w którym stężenie substancji we krwi spada do połowy wartości wyjściowej. Jedna liczba, jedna umowa pomiarowa. To właśnie ta wielkość stoi w piśmiennictwie dotyczącym ludzi wtedy, gdy pytanie brzmi „jak długo”. I już tutaj pojawia się pierwsza niespodzianka: nawet ona nie jest u kannabidiolu jedną liczbą.

Przegląd systematyczny Millara i współpracowników z 2018 roku zebrał opublikowane badania farmakokinetyczne kannabidiolu prowadzone u ludzi i zestawił ich wyniki obok siebie [1]. Efektem takiego zestawienia są szacunki pochodzące z różnych protokołów, a nie wartość uzgodniona między pracami. Przegląd nie wybiera jednej liczby na zwycięzcę, bo zebrane badania nie mierzyły tego samego układu warunków.

Same widełki wyglądają tak: przy pojedynczym podaniu i części dróg podania okres półtrwania mieści się w godzinach, natomiast przy podaniu doustnym w powtarzanym schemacie szacowany jest na około 2 do 5 dni [1]. Dłuższe szacunki grupują się przy powtarzanym podawaniu doustnym, krótsze pochodzą z protokołów z jednym podaniem [1][2]. Te dwie grupy wyników nie są sobie sprzeczne, tylko opisują dwie różne sytuacje pomiarowe.

Obecność oznaczalna to już inna rubryka. W przeglądzie opisana jest jako dni przechodzące w tygodnie, wyliczane jako wielokrotność okresu półtrwania i zależne od wzorca podawania [1]. Nie jest to osobny pomiar, tylko konsekwencja arytmetyczna tej pierwszej wielkości. Szerokość powstałego przedziału zapisano przy tym jako wynik badań, a nie jako uchybienie w sposobie raportowania danych [1]. Czego w przeglądzie nie ma: momentu nieobecności kannabidiolu u wskazanej osoby. Żadne z włączonych badań nie było zaplanowane pod taki pomiar [1].

Jedenaście zapisów z obu cytowanych prac

1. Podstawa liczbowa: przegląd systematyczny Millara i współpracowników z 2018 roku, w którym zgromadzono opublikowane badania farmakokinetyczne kannabidiolu u ludzi. Wynikiem takiego zestawienia są szacunki z różnych protokołów, nie jedna wartość wspólna dla wszystkich prac [1].
2. Podanie jednorazowe: przy części dróg podania okres półtrwania zapisano w godzinach, czyli w rzędzie wielkości wyraźnie krótszym niż w badaniach z powtarzanym schematem [1].
3. Powtarzany schemat doustny: okres półtrwania szacowany na około 2 do 5 dni, i to ten wariant odpowiada za górną granicę całego przedziału [1].
4. Obecność oznaczalna: opisana jako dni przechodzące w tygodnie. Liczba powstaje jako wielokrotność okresu półtrwania i zależy od wzorca podawania, więc nie stanowi osobnego pomiaru [1].
5. Grupowanie wyników: dłuższe szacunki skupiają się w badaniach z powtarzanym podaniem doustnym, krótsze pochodzą z protokołów z jednym podaniem [1][2].
6. Droga podania: szacunki okresu półtrwania oraz stężeń różnią się między drogami na tyle wyraźnie, że przegląd wskazuje tę różnicę jako powód, by nie sprowadzać zebranych prac do jednej średniej [1].
7. Tłuszczolubność: praca Huestis z 2007 roku opisuje kannabinoidy jako związki przechodzące do tkanki tłuszczowej i uwalniane z niej powoli, gdy ekspozycja się powtarza [2].
8. Redystrybucja: zmienia sens terminalnego odcinka krzywej stężeń oraz sposób odczytu całego jej przebiegu [2].
9. Szerokość przedziału: zapisana jako wynik badań, nie jako niedostatek raportowania [1].
10. Brak w przeglądzie: nie pojawia się w nim moment nieobecności kannabidiolu u wskazanej osoby, a żadne z włączonych badań nie miało takiego celu pomiarowego [1].
11. Wielkości niepoliczone: ani zestawienie z 2018 roku, ani praca z 2007 roku nie podają, ile substancji odkłada się u pojedynczej osoby [1][2].

Powtarzane podanie doustne, tkanka tłuszczowa i górna granica przedziału

Częstotliwość podawania ma w przeglądzie z 2018 roku mocny zapis. Przy powtarzanym schemacie okres półtrwania wypada dłużej, około 2 do 5 dni, a po pojedynczym podaniu krócej [1]. To nie różnica kilku procent. To inny rząd wielkości, i właśnie on rozciąga cały przedział, który potem wraca w pytaniach o obecność substancji w organizmie.

Długość okresu podawania opisuje praca Huestis z 2007 roku, tylko od innej strony. Kannabinoidy tłuszczolubne przechodzą do tkanki tłuszczowej, a przy powtarzanej ekspozycji odłożona tam ilość narasta. Dłuższa historia podawania oznacza większy zbiornik tkankowy, z którego substancja wraca do krwi powolnym uwalnianiem [2]. Redystrybucja zmienia przy tym sens terminalnego odcinka krzywej stężeń i sposób, w jaki czyta się jej cały przebieg [2].

Droga podania to trzecia zmienna, wskazana wprost jako powód, by nie łączyć prac w jedną liczbę: szacunki okresu półtrwania i stężeń różnią się między drogami istotnie [1]. Kapsułki CBD, olej konopny w kapsułkach i pozostałe formaty doustne mieszczą się w tej samej trasie przez przewód pokarmowy, więc w piśmiennictwie stoją w jednym wierszu. Pomiary po podaniu inną drogą zapisywane są osobno [1].

Skład ciała wchodzi do tego obrazu przez tę samą tkankę: kannabinoidy rozdzielają się do tkanki tłuszczowej, a wielkość tego przedziału jest czynnikiem rozmieszczenia i różni się między osobami [2]. Metabolizm własny dokłada drugą różnicę. W zestawieniu z 2018 roku odnotowano szeroką zmienność międzyosobniczą zmierzonych stężeń oraz wyliczonych z nich parametrów, a różnice metaboliczne wskazano jako jedno z jej źródeł [1]. Cztery zmienne, jeden przedział. Żadna z nich nie ma w tych pracach własnej liczby przypisanej do pojedynczej osoby.

Co zostało zapisane tylko jako kierunek

Zestawienie z 2018 roku rozdziela zmienne na te o mocnym zapisie i te o słabszym [1]. Skład ciała i metabolizm własny stoją po słabszej stronie. Zmienność międzyosobnicza została odnotowana, ale żaden z tych dwóch czynników nie był w cytowanych badaniach wyodrębniony w osobnym oznaczeniu, a małe liczebności grup dają szerokie przedziały ufności dla parametrów zbiorczych [1]. Zapisany jest więc kierunek zależności, bez jej wielkości.

Dwa pytania zostają bez liczby w obu publikacjach: ile substancji odkłada się u konkretnej osoby i po jakim czasie przedział tkankowy zostaje opróżniony [1][2]. Kumulacja i powolne uwalnianie opisane są w kategoriach ogólnych, a arytmetyki dla jednej osoby nie ustala żadne z tych źródeł [2]. Dlatego pytanie o dzień, w którym kannabidiol przestaje być oznaczalny u wskazanej osoby, pozostaje w tym piśmiennictwie bez odpowiedzi. Nie z powodu przemilczenia, tylko z powodu braku badania zaplanowanego pod ten właśnie pomiar [1].

Szerokie widełki bywają czytane jako słabość zestawienia. W przeglądzie zapisano je odwrotnie, jako wynik: różne protokoły i różne wzorce podawania dają różne liczby, bo mierzą różne sytuacje [1]. Poniżej te same dane rozłożone na to, co ustalone, i to, co zostaje otwarte.

• Ustalone: u ludzi okres półtrwania kannabidiolu rozciąga się od godzin do kilku dni, zależnie od drogi podania i schematu podawania [1].
• Ustalone: kannabinoidy tłuszczolubne gromadzą się w tkance tłuszczowej i są z niej powoli uwalniane przy powtarzanej ekspozycji [2].
• Odnotowane co do kierunku: skład ciała jako czynnik rozmieszczenia oraz metabolizm własny jako źródło zmienności międzyosobniczej [1][2].
• Bez liczby w obu pracach: ilość odłożona u pojedynczej osoby i czas opróżnienia przedziału tkankowego [1][2].
• Poza zakresem cytowanych publikacji: wskazanie dnia, w którym kannabidiol przestaje być oznaczalny u wymienionej osoby [1].
• Sprawdzalne w dokumentacji, a nie w farmakokinetyce: zawartość kannabinoidów w danej partii, oznaczenie pełnego spektrum, terpeny w składzie oraz ekstrakcja CO2 jako metoda pozyskania ekstraktu.