Które kannabinoidy są psychoaktywne? THC, CBD i receptor CB1

Liczba przy jednej nazwie, pusta rubryka przy drugiej

Na jednej etykiecie stoi liczba przy THC. Na drugiej ta rubryka jest pusta. Różnica nie bierze się z grafiki opakowania, tylko z tego, co o obu cząsteczkach zapisano w piśmiennictwie.

W pytaniach wraca słowo psychoaktywny. Cytowane prace operują zapisem węższym: THC opisano jako składnik odurzający konopi w publikacji Gaoniego i Mechoulama z 1964 roku [1]. Kannabidiol ma ustaloną strukturę od pracy Adamsa, Hunta i Clarka z 1940 roku [2], a przymiotnik nieodurzający przylgnął do tej nazwy umownie.

1. THC: cząsteczkę wyizolowano i scharakteryzowano w 1964 roku [1], i od tego zapisu zaczyna się całe rozróżnienie.
2. CBD: strukturę ustalono w publikacji z 1940 roku [2], a określenie nieodurzający jest przy tej nazwie umowne.
3. Receptor: strukturę receptora kannabinoidowego oraz ekspresję funkcjonalną sklonowanego cDNA podaje praca Matsudy i współpracowników z 1990 roku [3].
4. Oznaczenie białka z tej publikacji to CB1 [3], i ta jedna nazwa porządkuje resztę zestawienia.
5. Stężenie: części procenta i wartość rzędu 20% to dwa różne zapisy, choć oba dotyczą tej samej cząsteczki.
6. Wygląd materiału nie sortuje nazw: THCV stoi chemicznie blisko THC, a po samym oglądaniu ekstraktu nie da się ich rozdzielić.
7. Zapis atomowy CBD i THC różni się minimalnie, natomiast zachowanie obu cząsteczek przy CB1 nie jest porównywalne [1] [3].
8. Kolejność odczytu: najpierw nazwa cząsteczki, potem liczba w rubryce, potem dokument, z którego ta liczba pochodzi.

Samo THC oraz receptor CB1 mają w tym słowniku osobne wpisy z szerszym opisem. Tutaj chodzi o jedną rzecz: która nazwa z wykazu ma przy sobie zapis z 1964 roku, które nazwy go nie mają i na czym ta granica stoi. Trzy publikacje, trzy różne pytania, jedna tabela.

Zestawienie nazw: co podaje która publikacja

Skróty mają po trzy litery i brzmią podobnie. Na tym pokrewieństwo się urywa. Cytowane prace pochodzą z 1964 roku [1] oraz z 1940 roku [2] i odpowiadają na dwa różne pytania: pierwsza na pytanie o izolację składnika odurzającego konopi, druga na pytanie o strukturę cząsteczki.

Praca z 1964 roku nie porządkowała całej rodziny, tylko jeden składnik. Praca z 1940 roku nie zajmowała się receptorem, bo receptora jeszcze wtedy nie opisano. Dlatego w tabeli nie ma rubryki o podobnej budowie. Są dwie osobne kolumny: co przy danej nazwie zapisała publikacja i z którego roku ten zapis pochodzi.

Stężenie jest w tym zestawieniu drugą zmienną. Te same trzy litery przy części procenta i przy wartości rzędu 20% nie niosą tej samej informacji, więc nazwa i liczba stoją w wykazie osobno. Rubryka przy THC bywa w dokumentacji wypełniona albo pusta, a pozostałe kannabinoidy z listy jej nie zastępują [1].

Zestawienie czyta się wiersz po wierszu, bez zbiorczego przymiotnika dla całej grupy. Terpeny stoją w tym samym dokumencie, tylko w innej rubryce składu, i nazwa terpenu nie należy do wykazu kannabinoidów.

Białko, przy którym rozstrzyga się to rozróżnienie

Rozróżnienie nie stoi na przymiotnikach. Stoi na białku. Praca Matsudy i współpracowników z 1990 roku podała strukturę receptora kannabinoidowego oraz ekspresję funkcjonalną sklonowanego cDNA [3], a białko otrzymało oznaczenie CB1. Od tej publikacji pytanie o pojedynczą nazwę z wykazu daje się sprowadzić do jednego zapisu: czy cząsteczka wiąże się z tym receptorem i go aktywuje.

Stąd wynika jedna rzecz o kannabidiolu. Minimalna różnica atomowa wobec THC nie przenosi się na zachowanie przy CB1, więc podobieństwo wzorów nie jest tu argumentem [1] [3]. THCV pokazuje to samo z drugiej strony: pokrewieństwo chemiczne z THC jest bliskie, a nazwy nie da się przypisać po wyglądzie próbki.

Receptor CB1 ma w tym słowniku osobny wpis, z pełniejszym zapisem układu endokannabinoidowego, jego własnych cząsteczek sygnałowych i miejsc wiązania. Tutaj wystarczą dwa wiersze z tabeli: jedna nazwa z zapisem receptorowym, pozostałe bez niego.

Liczba w rubryce THC, dokument partii i zapisy prawne

Etykieta rozstrzyga mniej, niż się wydaje, i więcej, niż się sprawdza. Rubryka z zawartością THC jest albo wypełniona, albo pusta, a piśmiennictwo z 1964 roku wiąże swój zapis właśnie z tą cząsteczką [1]. Reszta wykazu opisuje skład, nie tę jedną liczbę.

Zapytania z wyszukiwarki mieszają porządki. Obok pytań o kannabinoidy stoją frazy o kapsułkach konopnych i o olejku w wersji pełnego spektrum, a oznaczenie spektrum mówi o zakresie wykazu, nie o pojedynczej liczbie. Rubryka pozostaje jedna: nazwa cząsteczki, liczba, dokument partii, z którego ta liczba pochodzi.

Kolejność jest tu praktyczna. Nazwa z wykazu odsyła do publikacji, publikacja do receptora, receptor do liczby w dokumencie [1] [3]. Front opakowania stoi w tym łańcuchu na ostatnim miejscu.

Punkty tego rozróżnienia, po kolei

Zostaje kilka zapisów, które daje się odczytać bez laboratorium i bez zaufania do przymiotnika. Wszystkie pochodzą z trzech cytowanych prac oraz z dokumentacji konkretnej partii. W tej kolejności czytają się najprościej.

1. Nazwa cząsteczki: THC, CBD, CBG, CBN, CBC, CBDV, THCV. Jedna nazwa, jeden wiersz, bez zbiorczego określenia dla całej grupy.
2. Rok publikacji przy nazwie: 1964 dla izolacji THC [1], 1940 dla struktury kannabidiolu [2], 1990 dla receptora [3].
3. Zapis receptorowy: bezpośrednie wiązanie i aktywacja CB1 stoi przy THC [1] [3], a przy pozostałych nazwach z zestawienia takiego wpisu nie ma [3].
4. Oznaczenie białka: CB1, element układu endokannabinoidowego, którego endogennymi ligandami są anandamid oraz 2-AG [3].
5. Miejsca o dużej gęstości receptora: obszary mózgu związane z ruchem, zapamiętywaniem i przetwarzaniem informacji czuciowych [3].
6. Stężenie odczytane razem z jednostką, bo część procenta i wartość rzędu 20% to nie ta sama informacja o tej samej cząsteczce.
7. Liczba przy THC szukana w dokumencie partii, a nie w opisie na froncie opakowania.
8. Rubryka otwarta: THCV, cząsteczka chemicznie bliska THC, której to zestawienie nie rozstrzyga.

Terpeny, oznaczenia spektrum i metoda ekstrakcji stoją w innych rubrykach tego samego dokumentu, więc przy pytaniu o pojedynczą nazwę nie wnoszą nic do odczytu. Pytanie z tytułu ma w wykazie jednego adresata, a odpowiedź mieści się w jednej liczbie i w trzech datach publikacji [1] [2] [3].