Izolat CBD: jedna cząsteczka, bez reszty rośliny

Czysty kannabidiol, bez towarzystwa

Izolat CBD to kannabidiol sprowadzony do jednej cząsteczki. Nic obok niej. Materiał wyjściowy jest dokładnie ten sam co przy zwykłym ekstrakcie konopnym, czyli kwiaty i liście rośliny. Rozpuszczalnikiem bywa dwutlenek węgla albo rozpuszczalnik dopuszczony do kontaktu z żywnością. Drogi rozchodzą się dopiero przy oczyszczaniu, kiedy z ekstraktu odejmuje się wszystko poza kannabidiolem: pozostałe kannabinoidy, terpeny, roślinne woski i barwniki.

Słowo „izolat” opisuje więc skład materiału, a nie format opakowania. Ta sama oczyszczona cząsteczka może potem stanąć w butelce z zakraplaczem, w kapsułce albo w recepturze kosmetycznej. Etykieta rozstrzyga jedną rzecz: czy w środku jest pojedynczy związek, czy ekstrakt z całym roślinnym profilem. To dwa różne zapisy w wykazie składników i dwa różne zestawy liczb w dokumentacji.

Ta cząsteczka ma w piśmiennictwie swoją datę. Budowę kannabidiolu opisano w 1940 roku: Adams, Hunt i Clark wyodrębnili go z ekstraktu konopnego i zapisali strukturę związku [1]. Wyizolowanie kannabidiolu nie jest zatem pomysłem dzisiejszego rynku. Praca z 1940 roku dotyczyła jednej sprawy, czyli budowy cząsteczki wyjętej z ekstraktu, i tam się zatrzymuje [1].

Terpeny to zbiorcza nazwa lotnej części rośliny, a nie jedna substancja. W izolacie nie ma ich wcale, bo oczyszczanie zdejmuje z ekstraktu tę frakcję razem z resztą profilu. W ekstrakcie pełnego spektrum stoją obok kannabinoidów i trafiają do wykazu składników. Stąd bierze się cała różnica między dwoma opakowaniami, które na pierwszy rzut oka wyglądają bardzo podobnie.

Zapis o rozpuszczalniku bywa krótki. Ekstrakcja CO2 albo rozpuszczalnik dopuszczony do żywności, i tyle. Obie ścieżki startują z tego samego materiału roślinnego, więc pochodzenie nie odróżnia izolatu od ekstraktu. Rozstrzyga stopień oczyszczenia.

W katalogu Cibdol pozycji z izolatem nie ma. Gama olejków opiera się na ekstrakcie pełnego spektrum, a zawartość kannabinoidów podawana jest dla każdej partii, więc liczbę z etykiety da się porównać z liczbą z oznaczenia.

Co piśmiennictwo zapisało o cząsteczkach stojących obok siebie

Wokół izolatu krąży jedno pojęcie: efekt otoczenia, w piśmiennictwie nazywany entourage. Nazwa pochodzi z pracy Ben-Shabata i współpracowników z 1998 roku, a dotyczyła cząsteczek własnych organizmu: nieaktywnych estrów glicerolowych kwasów tłuszczowych oraz wyższej aktywności kannabinoidowej 2-arachidonoiloglicerolu w tym samym układzie [2]. Zapis jest precyzyjny i wąski. Nie mówi nic o butelce postawionej na blacie.

Drugi punkt odniesienia to przegląd Russo z 2011 roku. Zebrano w nim interakcje kannabinoidów roślinnych i terpenów, a obok postawiono tezę o porządku badań: kompozycje całoroślinne są własnym przedmiotem badania, nie zanieczyszczoną wersją pojedynczej cząsteczki [3]. To zdanie o metodzie, nie o pojedynczej osobie.

Tu warto zwolnić. Ani praca z 1998 roku, ani przegląd z 2011 roku nie zestawiają ekstraktu pełnego spektrum z izolatem podanym w tej samej ilości kannabidiolu [2][3]. Opublikowane dane nie rozstrzygają, która postać wypada lepiej u konkretnej osoby. Dlatego takiego zdania u nas nie znajdziesz, ani w opisach pozycji, ani w tekstach jak ten. Ekstrakt pełnego spektrum jest wyborem receptury, nie zapowiedzią przewagi.

Zostają więc dwa pytania, które trzeba trzymać osobno. Pierwsze jest chemiczne: co dokładnie znajduje się w opakowaniu, w jakich ilościach, potwierdzone dla tej jednej partii. Drugie jest badawcze: co udało się zmierzyć, w jakim układzie, z jakim zakresem. Pierwsze da się sprawdzić przed otwarciem butelki, bo liczby stoją w dokumencie serii. Drugie zależy od tego, co ukaże się w publikacjach, a nie od tego, co brzmi lepiej w opisie.

Dwie kolumny, siedem rubryk

Najprościej postawić oba materiały obok siebie i wypełnić tylko te rubryki, które da się wypełnić. Poniższe zestawienie porządkuje skład, pochodzenie, rozpuszczalnik, terpeny, zapisy z piśmiennictwa oraz to, co realnie stoi w katalogu.

Warto spojrzeć na trzy pierwsze wiersze. Są identyczne. Ta sama roślina, ten sam materiał, ten sam zestaw rozpuszczalników. Różnicę robi dopiero wiersz czwarty.

Ostatni wiersz wynika z decyzji o recepturze, a nie z wyniku oznaczenia. Od 2014 roku formuły idą w stronę szerszego profilu kannabinoidów, a stoją za tym dwie rzeczy: kierunek, w którym poszły badania, oraz powtarzalna zawartość wielu kannabinoidów w kolejnych partiach. Drugi punkt jest czysto techniczny. Chodzi o to, żeby kilka liczb naraz zgadzało się z serii na serię, a nie tylko jedna pozycja w tabeli. Kto szuka izolatu, u nas go nie znajdzie.

Od słowa na etykiecie do numeru partii

Porządek jest prosty i cały mieści się na opakowaniu oraz w dokumencie serii.

1. Słowo w wykazie składników. „Izolat kannabidiolu” oznacza jeden związek, „ekstrakt konopny” cały profil roślinny. Ten jeden zapis mówi więcej niż front kartonika.
2. Materiał wyjściowy. Kwiaty i liście stoją na początku obu ścieżek, więc samo pochodzenie nie odróżnia jednej postaci od drugiej i nie warto szukać tam różnicy.
3. Rozpuszczalnik. Ekstrakcja CO2 albo rozpuszczalnik dopuszczony do kontaktu z żywnością; oba zapisy dotyczą etapu jeszcze przed oczyszczaniem, wspólnego dla izolatu i ekstraktu.
4. Numer partii. Bez niego dokument z oznaczeniem nie ma do czego się odnieść, a wypełnione rubryki zostają bez adresu.
5. Rubryka kannabinoidów w raporcie. Przy izolacie stoi tam jedna pozycja. Przy ekstrakcie pełnego spektrum kilka, każda z własną liczbą dla tej konkretnej serii. Raport partii podaje w tym miejscu również zawartość THC.
6. Etykieta obok analizy. Liczba wydrukowana na opakowaniu i liczba z niezależnego oznaczenia to dwa osobne zapisy, a ich porównanie zajmuje chwilę i nie wymaga żadnej wiedzy chemicznej.
7. Format osobno od typu materiału. Butelka z zakraplaczem, kapsułki konopne, olej konopny w kapsułkach: to pytanie o postać, nie o to, czy w środku jest pojedynczy związek.
8. Rok i autor przy każdym zapisie z piśmiennictwa. Rok 1940 dotyczy budowy cząsteczki [1], rok 1998 estrów glicerolowych oraz 2-arachidonoiloglicerolu [2], rok 2011 kannabinoidów obok terpenów [3]. Trzy różne zakresy, trzy różne pytania, żadnego wspólnego wniosku o pojedynczej osobie.