CBD-olie bewaren: de juiste plek

Drie factoren die aan de inhoud schuiven

Waar staat dat flesje van jou op dit moment? Vensterbank, keukenkastje, laatje in de auto: die plek bepaalt een groot deel van wat er de komende maanden met de inhoud gebeurt. Bewaren klinkt als bijzaak. Het is de enige stap in de hele keten die jij zelf in de hand hebt, nadat het extract gemaakt is en de olie is afgevuld.

Drie dingen staan bovenaan het lijstje: licht, warmte en luchtcontact. Die drie zijn geen huisregel van ons. In 1976 legden Fairbairn, Liebmann en Rowan vast hoe cannabis en bereidingen daarvan zich hielden onder uiteenlopende bewaaromstandigheden [1]. Later onderzoek ging in dezelfde richting verder en keek specifiek naar extracten [1]. En een flesje olie is precies dat: een extract, opgenomen in een draagolie.

Wat je met het oog niet ziet, staat op papier. Het chargerapport legt vast welke cannabinoïden er in welke hoeveelheid in zaten op het moment van afvullen. Bewaren is dan de vraag hoe dicht de inhoud daar maanden later nog bij ligt. Sinds 2014 loopt bij ons dezelfde lijn door productie en opslag heen: weet wat er in zit, en houd de drie bekende factoren op afstand.

• Licht. Donker glas doet een deel van het onderscheid, een dichte kast doet de rest. Op een vensterbank vallen ze allebei tegelijk weg.
• Warmte. Kookplaat, radiator, dashboard in de zon: drie plekken waar de temperatuur uren achter elkaar hoog blijft. Lindholst beschreef in 2010 een temperatuurafhankelijke afbraak bij hars en extracten [2].
• Lucht. De pipetdop hoort na elke keer weer dicht, en de fles staat rechtop.
• Het glas. Amberkleurig, met een dop die de fles echt sluit. Functioneel, geen vormgeving.
• Het papier. Het chargerapport hoort bij het flesje, niet bij het geheugen.

Twee publicaties, twee soorten materiaal

Bewaaronderzoek bij cannabis is niet nieuw. De publicatie van Fairbairn, Liebmann en Rowan uit 1976 ging over de stabiliteit van cannabis en van bereidingen daarvan, weggezet onder uiteenlopende bewaaromstandigheden [1]. Dat is een brede opzet: plantmateriaal en bereidingen naast elkaar, meerdere condities in dezelfde studie. Later onderzoek volgde diezelfde lijn en beperkte zich tot extracten [1].

Voor wie een pipetflesje in de kast heeft staan, is dat laatste het relevante stuk. Een olie begint namelijk bij een extract. Wat zulke publicaties vastleggen, is een gehalte op meerdere momenten onder omschreven omstandigheden. Geen houdbaarheidsdatum, geen aantekening over jouw keukenkastje.

Maanden opslag, temperatuur als variabele

Lindholst bekeek in 2010 cannabishars en cannabisextracten over een periode van maanden [2]. Twee punten staan daar plat opgeschreven: de afbraak is temperatuurafhankelijk, en warmer bewaard gaat samen met een snellere verandering in het cannabinoïdengehalte [2]. Verder niets erbij, geen tabel met huiskamers.

Dat verband is precies genoeg om er in de praktijk iets aan te hebben. Het geeft geen getal per flesje en geen termijn per product. Het gaat over hars en extracten in een onderzoeksopzet, niet over de fles die jij vorige week hebt geopend. Wat het wel doet: het maakt de keuze tussen een koele gesloten kast en een warme vensterbank een keuze met een gemeten achtergrond [2]. En het verklaart waarom de temperatuur in de meeste bewaartips vooraan staat, nog voor de tijd die een fles in huis is. Twee publicaties, ruim drie decennia ertussen, dezelfde richting: bewaaromstandigheden zijn onderdeel van wat er in het glas zit.

Glas, dop en de doos eromheen

Een deel van het bewaren is al gedaan voordat de fles bij jou op de plank komt. Onze flesjes zijn van amberkleurig glas en hebben een pipetdop. Beide onderdelen zitten er om functionele redenen op, niet als vormgeving. Het glas staat tussen het licht en de olie in. De dop maakt de fles na elk gebruik weer dicht, wat het luchtcontact klein houdt.

Dat is ook waarom een overgegoten olie in een willekeurig potje een stap terug is. Niet omdat er iets mystieks aan glas zit, maar omdat je twee van de drie factoren uit handen geeft. En het etiket blijft achter in de oude fles, samen met de chargegegevens die erbij horen.

Verder is het simpel. Zet de fles rechtop, laat de doos zijn dienst doen zolang je die hebt, en houd het etiket leesbaar. Wie een tweede flesje in gebruik heeft, herkent zo in één blik welke cannabinoïde erin zit.

• Amberkleurig glas: onderdeel van de fles, niet van het ontwerp.
• Pipetdop: na elke keer terugdraaien, niet losjes erop leggen.
• Rechtop bewaren, met de dop boven.
• Etiket heel en leesbaar houden; daar staat welke cannabinoïde en welke draagolie.
• Chargerapport erbij zoeken voordat de fles opengaat, niet erna.
• Cbg druppels en cannabigerol olie zitten in hetzelfde soort flesje en volgen dezelfde routine.

Kastje, koelkast of tas

De beste plek in huis is meestal de meest saaie: een gesloten kast, donker, op kamertemperatuur, weg van alles wat warm wordt. Een keukenkastje kan uitstekend, zolang het niet het kastje boven de kookplaat of naast de oven is. Een lade in de hal doet het net zo goed. De vensterbank is de enige plek die op twee punten tegelijk misgaat, want daar komen licht en warmte samen.

De badkamer is de klassieke twijfelplek. Een schap daar krijgt bij elke hete douche warme damp mee, en warmte is precies de variabele die Lindholst in 2010 aan een snellere verandering van het cannabinoïdengehalte koppelde [2]. In de auto geldt hetzelfde in het extreme: een handschoenenkastje in de zomer is geen bewaarplek, ook niet voor een dag.

En de koelkast? Die is geen eis. Wat in 2010 is beschreven, is een temperatuurverband bij hars en extracten over maanden opslag, geen aanwijzing voor een koelkastvak [2]. Een koele donkere kast dekt dezelfde drie factoren en houdt het flesje gebruiksklaar.

• Gesloten kast, donker, op afstand van kookplaat, oven en radiator.
• Vensterbank en aanrecht bij het raam: licht en warmte in één plek.
• Badkamerschap: warme damp bij elke douche.
• Auto: dashboard en handschoenenkastje vallen af, zomer en winter.
• Onderweg: in een tas, uit de zon, dop stevig dicht.
• Koelkast: mag, moet niet; een koele kast is even goed.

Een nieuw flesje in huis

Er is een klein rondje dat de moeite waard is voordat de fles in het kastje verdwijnt. Eerst het etiket: welke cannabinoïde, welke draagolie, welk volume. Dan het chargerapport, want dat legt de gehaltes vast zoals ze bij het afvullen zijn gemeten. Daarna kies je één plek en houd je die aan. Dat laatste klinkt banaal en scheelt in de praktijk het meest, omdat een fles die steeds ergens anders staat ook steeds andere omstandigheden meemaakt.

Die routine is voor elk pipetflesje hetzelfde. Cbg olie, cbg druppels en cannabigerol olie zijn drie namen voor hetzelfde soort product: een extract in een draagolie. Ook bij extracten die met superkritische CO2-extractie zijn gemaakt, staan de gehaltes per charge op papier, en aan de bewaarvraag verandert de productiemethode niets.

Een paar onderwerpen liggen ernaast en horen daar ook. Terpenen zijn de aromatische fractie van hennep en hebben hun eigen pagina. Het endocannabinoïde systeem is vocabulaire uit een ander hoofdstuk. Vragen over CBD-wetgeving lopen via de documentatie bij het product. Hier gaat het over glas, temperatuur en lucht.

• Etiket lezen: cannabinoïde, draagolie, volume.
• Chargerapport erbij pakken en bewaren waar je het terugvindt.
• Eén vaste plek kiezen: donker, koel, rechtop.
• Dop na elke keer dicht, ook als de fles even op tafel blijft staan.
• Dezelfde plek voor CBD-olie en voor cbg olie; het onderscheid zit in het etiket, niet in de kast.
• De publicaties uit 1976 [1] en 2010 [2] gaan over bewaard materiaal onder omschreven omstandigheden, niet over een termijn per fles.