Breekt CBD-olie mijn vasten?

Een flesje bestaat uit twee dingen: een extract en een draagolie. Die draagolie is een vet. Daar begint deze vraag, want vet is de variabele die in farmacokinetisch onderzoek naast de maaltijdconditie wordt gelegd.

Wat er in 2018 naast elkaar is gelegd

Het hardste gegeven bij dit onderwerp komt uit één publicatie. Taylor en collega's brachten in 2018 metingen naar buiten bij gezonde deelnemers, met een sterk gezuiverd cannabidiol als studiestof [1]. Het ging om een fase I-opzet: een kleine groep, vaste hoeveelheden, toezicht, en als eindpunt de farmacokinetiek. Dat woord dekt hier de route van de stof: opname na doorslikken, de waarden die in plasma te meten zijn, en het verloop daarvan over tijd.

Binnen die opzet zat een arm die specifiek naar eten keek. Dezelfde hoeveelheid, twee condities. Eén keer na een gestandaardiseerde vetrijke maaltijd, één keer nuchter [1]. Zo werkt zo'n vergelijking: je houdt alles gelijk, behalve het ene punt dat je wilt meten. In dit geval was dat punt de maaltijd.

De uitslag is niet subtiel. Bij de vetrijke maaltijd lag de gemeten blootstelling ver boven die in de nuchtere conditie, bij dezelfde hoeveelheid [1]. Zelfde stof, zelfde getal in het protocol, een andere plasmacurve.

In diezelfde uitslag zit een tweede lezing die vaker wordt overgeslagen. Ligt de gevoede kant hoger, dan is de nuchtere kant de kant met de variabele waarden [1]. Variabel betekent hier spreiding: de getallen liggen verder uit elkaar, tussen metingen en tussen deelnemers. Het is geen richting. Het is ook geen ordegrootte die je voor één persoon kunt invullen.

Wat zo'n opzet meet, staat vast. Wat er buiten valt, ook. Blootstelling is een cijfer uit plasma, verzameld onder gecontroleerde omstandigheden [1]. De studiestof was bovendien sterk gezuiverd cannabidiol bij gezonde deelnemers [1], en dat is een andere uitgangssituatie dan een flesje uit het schap, waarin een extract met meer plantstoffen in een draagolie zit.

Voor de vraag in de kop volgt hier één ding uit dat wel scherp is. Val je met een pipet binnen je vastenvenster, dan hoort dat moment bij de nuchtere arm van die opzet en niet bij de arm met maaltijd [1]. Dat is een meetconditie. De publicatie uit 2018 legde een maaltijdconditie in een protocol vast, niet een eetpatroon van een gewone dag.

De opzet, de uitkomst en de open plek

Twee groottes die niet samenvallen

Hier gaat het in gesprekken meestal mis. Het gegeven uit 2018 wordt gelezen als een uitspraak over vet in het algemeen, en dus ook over die paar druppels olie onder je tong. Maar de vergelijking liep tussen een gestandaardiseerde vetrijke maaltijd en helemaal geen maaltijd [1]. Dat zijn twee condities uit een protocol, met een bord eten aan de ene kant.

Een pipetvulling zit op een andere schaal. De opzet varieerde de maaltijd, niet het volume draagolie [1]. Wat een kleine hoeveelheid draagolie op zichzelf in deze meetopstelling zou opleveren, staat dus niet in die gegevens. Het is geen tegenspraak. Het is een lege regel.

En dat maakt de vraag preciezer dan hij vaak wordt gesteld. Er zijn twee dingen die door elkaar lopen. Het ene is farmacokinetisch: onder welke conditie een meting valt. Daarop is het antwoord recht: binnen een vastenvenster is dat de nuchtere conditie, niet de gevoede [1]. Het andere is de afspraak die je zelf volgt over wat je vastenvenster telt als onderbroken. Dat staat in geen plasmacurve, en ook niet in de publicatie uit 2018.

Nog een onderscheid dat het bekijken waard is. De gemeten blootstelling uit 2018 is een getal uit bloed [1]. Het is geen beschrijving van wat iemand aan de keukentafel merkt, en de opzet was daar ook niet op ingericht. Wie zoekt naar iets over de nuchtere conditie bij zichzelf, vindt in deze publicatie het woord variabel en niets scherper dan dat [1].

Wat wel te controleren valt, zit aan de kant van het flesje. De ingrediëntenlijst laat zien welke draagolie erin gaat. Bij de een is dat MCT-olie, bij de ander hennepzaadolie. Het chargerapport hoort bij die charge en bij geen andere. Die twee documenten samen vertellen je wat je in de hand hebt, en dat is een andere vraag dan de vraag welke arm van een studieopzet erbij past.

Draagolie, extract en het chargerapport

Terug naar de fles, want dat is het deel waar je zelf bij kunt. Wat erin gaat, komt in twee stappen tot stand. Eerst het extract. Bij CO2 extractie gaat gemalen plantmateriaal in een drukvat, en bij superkritische CO2 extractie staan druk en temperatuur zo hoog dat de koolstofdioxide zich tussen gas en vloeistof in gedraagt: doordringen als een gas, oplossen als een vloeistof. Er blijft naderhand niets over om uit te dampen.

Daarna volgt de basisvloeistof. Dat concentraat wordt opgenomen in een olie, en die olie is de draagolie waar het bij dit onderwerp om draait. Op het etiket staat welke. In het chargerapport staat het gemeten cannabinoïdengehalte, en bij een deel van de formules staan terpenen met naam en al vermeld. Een getal voor de hoeveelheid draagolie per pipetvulling naast een maaltijdconditie vind je daar niet, en in de gegevens van 2018 evenmin [1].

Rond deze vraag liggen nog wat woorden die vaak in hetzelfde zoekveld belanden. Cbg olie, cbg druppels en cannabigerol olie staan voor dezelfde bouw met een andere cannabinoïde vooraan, elk met eigen documentatie per charge. Het endocannabinoïde systeem is vocabulaire uit receptoronderzoek en heeft een eigen rubriek. Cbd wetgeving is een derde rubriek, met eigen bronnen en per land eigen tekst. Geen van die drie verschuift iets aan de vergelijking uit 2018, want die publicatie ging over sterk gezuiverd cannabidiol bij gezonde deelnemers [1].

Ook de indeling van het product zelf staat los van dit gegeven. Oliën, capsules en gummies gelden als voedingssupplement en volgen daarmee de regels van het voedselrecht, met een maximale dagelijkse hoeveelheid op de Europese verpakking. Die aanduiding zegt niets over de conditie waarin een meting is uitgevoerd.

Cibdol werkt sinds 2014 met cannabinoïden en publiceert per charge een analyse, dus je kunt nakijken wat er in het flesje zit voordat het open gaat. Wat het onderzoek uit 2018 vastlegt, blijft precies één vergelijking: dezelfde hoeveelheid, één keer na een gestandaardiseerde vetrijke maaltijd en één keer nuchter, met een duidelijk hogere gemeten blootstelling aan de gevoede kant [1].