Gotowanie z olejem CBD: ciepło, czas i kolejność czynności

Patelnia, piekarnik i dwie prace w jednej tabeli

Miesiące na półce, minuty przy palniku

Praca Lindholsta z 2010 roku dotyczyła stabilności długoterminowej żywicy konopnej oraz ekstraktów. Zapisano w niej spadek zawartości kannabinoidów w czasie przechowywania, a temperatura otoczenia pojawia się tam wprost jako zmienna: cieplej to szybsza utrata, chłodniej to zmiana wolniejsza [1].

Skala tego oznaczenia jest jednak inna niż skala jednego obiadu. Mowa o półkach i miesiącach, nie o garnkach i minutach. Kierunek pozostaje ten sam, bo w obu sytuacjach po stronie zmiennych stoi temperatura, od której zależy zawartość kannabinoidów [1]. To wszystko, co ta publikacja wnosi do rozmowy o kuchni, i warto zatrzymać się dokładnie w tym punkcie.

Druga praca, Wanga i współpracowników z 2016 roku, opisuje kannabinoidy kwasowe. Autorzy rozdzielali próbki chromatograficznie z użyciem płynu w stanie nadkrytycznym, a odczyt prowadzili przez detektor z matrycą fotodiodową oraz detekcję masową. Przedmiotem oznaczenia było przejście form kwasowych, w tym CBDA, w formy neutralne, a przebieg tej reakcji odniesiono do temperatury oraz do czasu ogrzewania [2]. Dwie zmienne, jedna reakcja, jeden zestaw wykresów.

Żadna z tych dwóch publikacji nie ogrzewała oleju na patelni ani w piekarniku. Obie mierzyły coś innego, w innych warunkach i przy innym sprzęcie. Dlatego liczby z kuchni oraz liczby z piśmiennictwa stoją w osobnych rubrykach, a jedyne, co je łączy, to zmienna zapisana w obu przypadkach tym samym słowem.

• Zawartość kannabinoidów maleje pod wpływem ciepła w miarę upływu czasu, co zapisano w oznaczeniu z 2010 roku [1].
• Chemia kannabinoidów przesuwa się wraz z temperaturą oraz długością ogrzewania, zgodnie z pracą z 2016 roku [2].
• Chłodne miejsce przechowywania wiąże się z wolniejszą zmianą zawartości niż miejsce cieplejsze [1].
• CBDA jest w oznaczeniu z 2016 roku przykładem formy kwasowej przechodzącej w formę neutralną [2].
• Smażenie na patelni oraz w głębokim tłuszczu mieści się w zakresie od 170 do 190 stopni Celsjusza, a piekarnik ustawia się niewiele niżej.
• Terpeny to nazwa zbiorcza lotnej, aromatycznej części rośliny, a nie nazwa jednego związku.
• Obie prace opisują materiał laboratoryjny, więc ich wyniki nie są odczytem z konkretnego garnka.

Zimna miska, gorący palnik i porządek czynności

1. Danie powstaje najpierw w całości. Warzywa, mięso, makaron, sos bazowy: wszystko, co wymaga ognia, dostaje ogień. Butelka stoi w tym momencie z boku blatu, zamknięta.
2. Naczynie schodzi z palnika. To ten moment wyznacza granicę, po której olej wchodzi do dania, bo zawartość kannabinoidów maleje przy ogrzewaniu wraz z upływem czasu [1].
3. Dania podawane na zimno mają tu najprostszy przebieg: dressing do sałaty, jogurt, hummus, pesto, koktajl owocowy. Nic się nie nagrzewa, więc pytanie o temperaturę i czas z pracy z 2016 roku po prostu nie powstaje [2].
4. Zupa albo gulasz przyjmuje olej po przelaniu do miski. Wmieszanie łyżką rozprowadza go w tłuszczu, który już jest w potrawie, a naczynie w tym czasie nie stoi nad źródłem ciepła.
5. Sosy na ciepło: podstawa gotuje się osobno, olej wchodzi na samym końcowym etapie, przy naczyniu zdjętym z płyty. Ten porządek zmienia tylko jedno, czyli długość ogrzewania, a to jedna ze zmiennych oznaczenia z 2016 roku [2].
6. Wypieki są osobnym przypadkiem, bo temperatura piekarnika sąsiaduje z zakresem smażenia, a czas liczy się w dziesiątkach minut. Oba te parametry pojawiają się razem w opisie reakcji kannabinoidów kwasowych [2].
7. Tłuszcz w potrawie ma znaczenie techniczne, ponieważ olej mieszany z olejem rozprowadza się równo. Masło, śmietana, oliwa, tahini, żółtko: każda taka baza wiąże olejowy składnik bez podgrzewania.
8. Butelka wraca po pracy do chłodnej szafki, nie na parapet ani na półkę nad kuchenką. Zapis z 2010 roku wskazuje wolniejszą zmianę zawartości przy przechowywaniu chłodnym niż ciepłym [1].
9. Ostatnia czynność dotyczy dokumentu, nie garnka: numer partii z opakowania da się porównać z raportem, w którym stoją liczby dla tej właśnie serii.

Zanim butelka stanie obok deski do krojenia

1. Zapis stężenia na butelce. Wartość procentowa na etykiecie oraz suma miligramów podana w rubryce składu opisują tę samą zawartość dwoma sposobami, a jedna z tych liczb zwykle jest wygodniejsza do porównywania dwóch opakowań.
2. Numer partii. To on prowadzi do dokumentu z niezależnej analizy, a analiza obejmuje każdą serię osobno, więc porównanie działa tylko wtedy, gdy numer z kartonika zgadza się z numerem w raporcie.
3. Rubryka THC w raporcie partii. Wartość podana w dokumencie jest jedynym miejscem, z którego wolno tę liczbę czytać, na przykład jako zapis THC na poziomie 0,000% dla konkretnej serii.
4. Oznaczenie pełnego spektrum. W wykazie stoją wtedy kannabinoidy obok pozostałych składników ekstraktu, w tym terpeny oraz flawonoidy, a dokładny zestaw nazw pochodzi z dokumentacji danej serii.
5. Olej nośnikowy. Ekstrakt jest wmieszany w bazę olejową, więc wykaz składników pokazuje, jaki olej stanowi część olejową receptury i co dokładnie znajdzie się w misce razem z ekstraktem.
6. Ekstrakcja CO2 jako etap poprzedzający połączenie z nośnikiem. Kolejność jest tu prosta: najpierw ekstrakt, potem olej bazowy, a dopiero na końcowym etapie butelka z zakraplaczem.
7. Format. W katalogu Cibdol obok butelek stoją kapsułki CBD, a olej konopny w kapsułkach to wybór formatu, nie inna cząsteczka. Kartonik kapsułek konopnych podaje zawartość na sztukę, butelka podaje sumę dla całego opakowania.
8. Miejsce przechowywania po gotowaniu. Szafka z dala od płyty grzewczej odpowiada temu, co w oznaczeniu z 2010 roku zapisano jako wolniejszą zmianę zawartości przy przechowywaniu chłodnym [1].
9. Wszystko, czego etykieta nie zawiera. Karton nie opisuje przebiegu żadnej reakcji w garnku, a dwie cytowane prace nie opisują żadnego konkretnego opakowania. Te dwa źródła informacji czyta się osobno.