CBD a dieta ketogeniczna: tłuszcz po obu stronach

Jeden składnik po obu stronach

Co dokładnie łączy kannabidiol z jadłospisem, w którym tłuszcz zajmuje najwięcej miejsca? Jeden składnik. Tłuszcz.

Kannabidiol jest cząsteczką tłuszczolubną. Lgnie do olejów, nie do wody, i nie jest to cecha wymyślona na potrzeby etykiety. To zwykła chemia, która porządkuje całe wytwarzanie. Ekstrakcja CO2 prowadzona pod ciśnieniem na wejściu, rozcieńczenie do zadanego stężenia na zamknięcie, a pomiędzy kolejne etapy tej samej linii: wszędzie tłuszcze i rozpuszczalniki tłuszczom przyjazne stoją po tej samej stronie co ekstrakt, a nie przeciw niemu. Gdyby cząsteczka zachowywała się inaczej, receptura wyglądałaby inaczej.

Po stronie jadłospisu jest podobnie prosto. Dieta ketogeniczna to sposób układania posiłków, w którym tłuszcz stanowi ich największą część, a produkty tłuste wracają na talerz codziennie. Dwa tematy, jedno wspólne słowo. Tyle da się powiedzieć bez żadnego zastrzeżenia.

Reszta wymaga ostrożności, bo opublikowany zapis jest krótki. Składa się z dwóch rzeczy: z chemii tłuszczolubności oraz z jednego badania kontrolowanego, w którym osobne porównanie dotyczyło posiłku wysokotłuszczowego [1]. To wszystko. Sieć potrafi z tego zestawu wyprowadzić znacznie więcej, niż w nim stoi.

Warto rozdzielić to od początku, bo tłuszcz w tych dwóch zdaniach nie znaczy tego samego. Raz jest składnikiem receptury, którą ktoś zaprojektował i wpisał do wykazu na opakowaniu. Raz jest znormalizowanym posiłkiem podanym ochotnikowi w warunkach protokołu [1]. Wspólna nazwa nie oznacza wspólnego wniosku.

Skąd ta ostrożność? Z proporcji. Jedna cecha fizyczna i jedno porównanie w jednym badaniu to skromna podstawa, a temat bywa opisywany tak, jakby stała za nim cała półka piśmiennictwa. Dlatego ta strona trzyma się dwóch rzeczy: chemii oraz tego, co zapisano w protokole z 2018 roku [1].

Tłuszczolubność ma jeszcze jedno następstwo, o którym mówi się rzadko. Ekstrakt trzeba w czymś równo rozprowadzić, żeby zawartość butelki była w każdym miejscu taka sama. Olej to robi, woda nie. Stąd olej nośnikowy w recepturze i stąd olejowa baza w formatach doustnych z ekstraktem konopnym.

Kolejność ma znaczenie także przy czytaniu opakowania. Procent na butelce mówi o zawartości kannabidiolu, a nazwa oleju nośnikowego mówi, w czym ten kannabidiol został rozprowadzony. Dwie osobne rubryki, dwie osobne informacje, obie do sprawdzenia jedna obok drugiej.

• Tłuszczolubność kannabidiolu: cecha fizyczna cząsteczki, z bardzo praktycznymi następstwami dla wytwarzania receptur olejowych.
• Ekstrakcja dwutlenkiem węgla pod ciśnieniem: etap wejściowy, na którym ekstrakt i tłuszcze nie pracują przeciw sobie.
• Ostatnie rozcieńczenie: ekstrakt wmieszany w olej nośnikowy, czyli w tłuszcz.
• Olejki 30% i 40% z gamy Cibdol: nośnikiem są średniołańcuchowe trójglicerydy pozyskiwane z kokosa.
• Badanie kontrolowane z 2018 roku: ta sama ilość na czczo i po posiłku wysokotłuszczowym, wyższa zmierzona ekspozycja w warunku po posiłku [1].
• Kannabidiol razem z jadłospisem ketogenicznym: brak badań i brak pozycji, którą dałoby się tu zacytować.

Badanie z 2018 roku i jego ramię posiłkowe

Praca Taylora i współpracowników z 2018 roku [1] to badanie kliniczne z randomizacją, podwójnie zaślepione i kontrolowane placebo, przeprowadzone u zdrowych ochotników. Podwójne zaślepienie znaczy tyle, że ani uczestnik, ani osoba prowadząca pomiar nie wie, kto dostał badany związek, a kto placebo. Randomizacja to losowy przydział do warunków. Brzmi technicznie, ale właśnie te dwa słowa decydują o tym, na ile odczyt da się czytać poważnie.

Populacja to zdrowi ochotnicy, warunki kontrolowane [1]. Oba zapisy zawężają wniosek do tego, co dało się zmierzyć w takiej grupie i przy takim protokole. Zawężenie nie osłabia pomiaru. Ustala tylko, do czego się on odnosi.

Badanie miało kilka części. Pierwsza obejmowała pojedyncze, rosnące ilości podawane kolejnym grupom. Druga polegała na podawaniu powtarzanym przez kolejne dni. Trzecia była osobnym porównaniem posiłkowym i to ona wraca w każdej rozmowie o tłuszczu. Sam układ jest wart uwagi, bo rzadko zdarza się, żeby te trzy pytania prowadzono w jednym protokole.

Materiał też jest istotny. Podawano wysoko oczyszczony kannabidiol przygotowany na potrzeby badania klinicznego, a nie olejek ze sklepowej półki [1]. Cząsteczka ta sama, pozycja inna. Butelka z zakraplaczem zawiera ekstrakt rozprowadzony w oleju nośnikowym, obok którego w wykazie stoją dalsze składniki. Protokół opisuje jedną, ściśle określoną recepturę i nic poza nią.

Porównanie posiłkowe zbudowano najprościej, jak można. Ta sama ilość, dwa warunki: raz na czczo, raz po posiłku wysokotłuszczowym. W warunku po posiłku oba porównywane odczyty wyszły wyżej [1]. To jest cały wynik i cała jego treść.

Żaden z tych odczytów nie jest zdaniem o tym, co ktoś czuje [1]. Oba opisują zmierzoną ekspozycję, czyli to, ile związku dało się oznaczyć we krwi w kolejnych punktach czasowych. Odległość między takim pomiarem a opowieścią o wzajemnym wzmacnianiu dwóch rzeczy jest spora i nie da się jej przeskoczyć jednym akapitem.

Krzywa z wielu pomiarów, nie jeden odczyt

W tym badaniu stężenia oznaczano wielokrotnie w czasie, a nie raz [1]. Z takiego zestawu punktów powstaje krzywa ekspozycji: widać, jak wartości rosną, gdzie mają wierzchołek i jak schodzą w dół. Jednorazowe pobranie pokazałoby tylko jedno miejsce na tej krzywej i mogłoby wskazać niemal cokolwiek, zależnie od momentu.

Dlatego porównanie dwóch warunków ma sens tylko wtedy, gdy po obu stronach stoi taka sama seria pomiarów. W protokole z 2018 roku rozwiązano to właśnie tak [1]. I dlatego zdanie o wyższej zmierzonej ekspozycji po posiłku wysokotłuszczowym jest w tym zapisie mocne, a każde zdanie idące dalej już nie.

Nośnik nie jest dodatkiem po fakcie

Olej nośnikowy bywa czytany jak wypełniacz. W recepturze olejowej jest odwrotnie: dopiero jego obecność sprawia, że tłuszczolubny ekstrakt daje się równo rozprowadzić i odmierzyć. Kolejność jest zawsze ta sama. Najpierw ekstrakcja pod ciśnieniem dwutlenkiem węgla, na zamknięcie rozcieńczenie do zadanego stężenia w oleju.

Skąd w ogóle bierze się tłuszczowa baza w formatach doustnych? Z tej samej cechy cząsteczki, od której zaczyna się ta strona. Kannabidiol nie rozprowadza się w wodzie, więc receptura musi dać mu środowisko, w którym się rozprowadzi. Olej jest rozwiązaniem prostym i dobrze opisanym.

Od 2014 roku w Cibdol nośnik zapisuje się jako decyzję recepturową, nie jako dopisek po fakcie. Następstwo widać bez lupy: nazwa oleju stoi z przodu butelki, a nie najmniejszą czcionką z tyłu kartonika. Kto porównuje dwa opakowania, znajduje tę rubrykę od razu w tym samym miejscu.

W olejkach 30% i 40% nośnikiem są średniołańcuchowe trójglicerydy pozyskiwane z kokosa. Tyle podaje wykaz składników i tyle wystarczy, żeby wiedzieć, w czym rozprowadzono ekstrakt. Pierwsza część nazwy mówi o długości łańcucha kwasów tłuszczowych, druga wskazuje źródło.

Tutaj przebiega granica, którą łatwo przeoczyć. Olej w butelce z zakraplaczem jest składnikiem receptury. Znormalizowany posiłek wysokotłuszczowy w badaniu z 2018 roku był warunkiem protokołu [1]. Dwie różne rzeczy, dwie różne wielkości, w jednym zdaniu tylko dlatego, że oba są tłuszczem.

Kokos, średni łańcuch i wykaz składników

Wykaz składników odpowiada na pytania, których nie rozstrzyga sam procent na etykiecie. Stoi w nim nośnik, stoi ewentualna otoczka, stoją pozostałe pozycje receptury. Obok kannabidiolu bywają wpisane terpeny, czyli lotna, aromatyczna frakcja rośliny konopnej, wymieniana w wykazach jako grupa nazw, nie jedna cząsteczka. Oznaczenie pełnego spektrum odsyła do wykazu kannabinoidów w dokumencie partii.

Format doustny zmienia opakowanie, nie chemię. Dlatego zapytania o kapsułki CBD sprowadzają się do tej samej rubryki co pytania o butelkę: co dokładnie zawiera jedna sztuka i co podaje raport partii. Podobnie z hasłem olej konopny w kapsułkach, które opisuje pojemnik, a nie inną cząsteczkę.

Numer partii z opakowania prowadzi do dokumentu z oznaczeniem laboratoryjnym, w tym do wiersza o THC. To jedyne miejsce, w którym liczby dotyczą konkretnej butelki, a nie kategorii produktów w ogóle.

Chemia, badanie i receptura w jednym zestawieniu

Brak badań to brak badań

Dla samego połączenia kannabidiolu z jadłospisem ketogenicznym nie ma badań. Nie ma też publikacji, którą dałoby się tu w dobrej wierze zacytować. Takie zdanie zamyka temat szybciej, niż pozwala na to większość tekstów w sieci, ale dokładnie tak wygląda dzisiejsze piśmiennictwo.

„Nieprzebadane” znaczy tyle, ile znaczy. Nie jest zaszyfrowaną wskazówką, nie jest ostrzeżeniem, nie jest cichym potwierdzeniem. Jest pustą rubryką. Pusta rubryka bywa najmniej wygodną informacją na stronie, bo nie da się z niej zbudować mocnego zdania.

Wiadomo natomiast, co stoi w rubryce obok. Jedno badanie kontrolowane porównało tę samą ilość na czczo oraz po jednym znormalizowanym posiłku wysokotłuszczowym i zmierzyło wyższą ekspozycję w warunku po posiłku [1]. To pomiar dotyczący posiłku, a nie sposobu układania jadłospisu przez tygodnie.

Odsyłacz [1] bywa ciągnięty dalej, niż sięga jego zawartość. Stąd rozjazd między tym, co da się przeczytać w protokole, a tym, czego szuka osoba wpisująca pytanie w wyszukiwarkę. Opis tej odległości jest chyba najbardziej użyteczną rzeczą, jaką można tu dopisać.

Warto też oddzielić dwa pytania, które w rozmowie zlewają się w jedno. Pierwsze dotyczy chemii: dlaczego ekstrakt trafia do oleju. Odpowiedź jest krótka i pewna. Drugie dotyczy jadłospisu prowadzonego przez dłuższy czas, a na to piśmiennictwo nie odpowiada.

Ta sama zasada obowiązuje po stronie formatów. Butelka z zakraplaczem, kapsułki konopne i pozostałe pozycje doustne różnią się opakowaniem oraz wykazem składników, nie cząsteczką. Pytanie o to, czy któryś format zmienia zapis posiłkowy, pozostaje bez pomiaru, więc pozostaje bez odpowiedzi.

Co zostaje sprawdzalne? Liczby na opakowaniu i liczby w dokumencie partii. Procent i suma z etykiety, nazwa oleju nośnikowego, wykaz pozostałych składników, numer partii i przypisane mu oznaczenie laboratoryjne. Te rubryki daje się porównać przed otwarciem butelki, bez żadnego założenia o jadłospisie.

Chemia tłuszczolubności jest realna i ma następstwa dla wytwarzania olejowych receptur. Wynik posiłkowy z 2018 roku jest realnym odczytem z badania kontrolowanego [1]. Dalej zapis się urywa, a ta strona urywa się razem z nim.