THC, czyli delta-9-tetrahydrokannabinol: zapis punkt po punkcie

Nazwa cząsteczki, rok izolacji, rok receptora

1964. Od tej daty da się mówić o THC jako o konkretnej cząsteczce, a nie o wyciągu z rośliny. Wcześniej były stulecia użycia konopi i spora liczba zapisków na ten temat, tylko że żaden z nich nie przypisywał odczucia jednej substancji. Yechiel Gaoni i Raphael Mechoulam opisali izolację, strukturę oraz częściową syntezę czynnego składnika haszyszu [1]. Pełna nazwa brzmi delta-9-tetrahydrokannabinol, a trzyliterowy skrót przyjął się później.

Cechą, którą piśmiennictwo przypisuje THC i żadnemu innemu związkowi tej rośliny, jest odurzanie, a punktem wyjścia dla całego tego zapisu pozostaje właśnie praca z 1964 roku [1]. Pozostałe kannabinoidy opisywane są w literaturze inaczej.

Drugi zapis nosi datę 1990. Zespół Matsudy przedstawił strukturę receptora kannabinoidowego oraz czynną ekspresję sklonowanego cDNA [2]. Chodzi o receptor CB1, wskazywany jako główny cel molekularny THC, rozmieszczony szeroko w układzie nerwowym. Dopiero od tego momentu obok cząsteczki stanęło miejsce, w którym się ona wiąże.

Prace, które przyszły potem, dotyczyły już cząsteczek wytwarzanych przez sam organizm: anandamidu, 2-AG oraz układu, do którego oba należą. Kolejność w tym haśle jest więc prosta. Najpierw substancja. Potem receptor. Jako ostatnie wewnętrzne związki sygnałowe.

Prekursor zapisany w 1998 roku

W roślinie THC nie pojawia się od razu. Fellermeier i Zenk opisali w 1998 roku transferazę pochodzącą z konopi, która prenyluje oliwetolan, oraz produkt tej reakcji: kwas kannabigerolowy [3]. Ten kwas jest prekursorem tetrahydrokannabinolu, i to jest cała treść tego jednego zapisu.

Nazwy brzmią podobnie, więc lepiej trzymać je osobno. Oliwetolan to substrat. Prenylacja to reakcja. Kwas kannabigerolowy to produkt. THC stoi dalej w tym szlaku, już poza zakresem pracy z 1998 roku [3].

Dalej robi się ciekawiej, bo z jednego punktu wyjścia wychodzą dwie gałęzie. O tym, która z nich zdominuje roślinę, przesądza genetyka. Po jednej stronie stoją konopie typu narkotycznego. Po drugiej konopie przemysłowe. Ten sam szlak biosyntezy, dwa różne wyniki w materiale roślinnym.

Z punktu widzenia dokumentacji ta różnica sprowadza się do jednej liczby w oznaczeniu konkretnej serii, a nie do nazwy na opakowaniu. Genetyka ustala możliwości. Oznaczenie podaje wynik dla partii, która realnie leży w magazynie.

• Praca źródłowa: Fellermeier oraz Zenk, 1998 [3]
• Enzym: transferaza pochodząca z konopi
• Substrat: oliwetolan
• Reakcja: prenylacja oliwetolanu
• Produkt reakcji: kwas kannabigerolowy
• Rola produktu w szlaku: prekursor THC
• Czynnik rozstrzygający dalszy przebieg: genetyka rośliny
• Dwa wyniki po stronie uprawy: konopie typu narkotycznego oraz konopie przemysłowe
• Pełna nazwa cząsteczki, do której prowadzi ten szlak: delta-9-tetrahydrokannabinol

Liczba THC w dokumencie partii

W gamie Cibdol nie ma produktów z THC. Jest natomiast liczba. Certyfikat partii podaje zmierzoną wartość THC dla każdego produktu, a ta wartość to wynik oznaczenia jednej konkretnej serii, nie zapowiedź.

Dokument serii czyta się wiersz po wierszu. Najpierw numer partii, potem kannabinoidy wymienione z nazwy, wśród nich THC. Liczba wpisywana jest po analizie, więc między dwiema seriami tego samego produktu może wyglądać inaczej. Butelka o najwyższym stężeniu w naszej gamie olejków ma w tym zapisie THC na poziomie 0,03%.

Każdy produkt CBD Cibdol, od olejków po kapsułki CBD, ma własny certyfikat partii. Numer serii z opakowania prowadzi do jednego dokumentu, nie do zbiorczej deklaracji dla całej kategorii.

Osoby, które wpisują w wyszukiwarkę olej konopny w kapsułkach albo terpeny, trafiają zwykle do tej samej rubryki: skład danej partii. THC bywa w piśmiennictwie kannabinoidem opisanym najszerzej, a jednocześnie tym, który ma najmniejsze znaczenie dla tego, co powstaje po naszej stronie.

Dwa zapisy o tej samej cząsteczce

THC da się opisać na dwa sposoby, które nie mają ze sobą wiele wspólnego. Jeden to półka z piśmiennictwem. Drugi to jeden wiersz w dokumencie serii.

Kannabinoid opisany najszerzej

Po stronie literatury zestaw jest gęsty i łatwy do odtworzenia z datami. Izolacja, struktura oraz częściowa synteza czynnego składnika haszyszu, 1964 [1]. Struktura receptora kannabinoidowego wraz z czynną ekspresją sklonowanego materiału, 1990 [2]. Receptor CB1 jako główny cel molekularny tej cząsteczki, rozmieszczony szeroko w układzie nerwowym. Prenylacja oliwetolanu przez transferazę z konopi i kwas kannabigerolowy jako prekursor, 1998 [3]. Obok tego wątek związków wytwarzanych przez organizm, anandamidu oraz 2-AG. Żadna inna cząsteczka rośliny konopnej nie ma tak długiego zapisu.

Rubryka pomiaru, nic więcej

Po stronie wytwarzania ta sama nazwa pojawia się w jednym miejscu: w certyfikacie partii, jako liczba z oznaczenia. Cibdol pracuje z kannabinoidami od 2014 roku, a receptury powstają w Schijndel, gdzie każda seria dostaje własny dokument z wynikami. Dotyczy to zarówno butelki z zakraplaczem, jak i kapsułek konopnych z gamy CBD, bo raport przygotowuje się dla serii, nie dla kategorii. Numer z opakowania zestawiony z tym dokumentem odpowiada na pytanie o zawartość szybciej niż jakikolwiek opis ogólny. Reszta tej strony jest o cząsteczce z piśmiennictwa, a nie o czymkolwiek, co stoi w naszym katalogu.