Antocyjany: barwnik zależny od pH

4 barwy w jednym wykazie: od jeżyny do purpurowej konopi

Rosnące pH, cztery przedziały: co dzieje się z cząsteczką

Strona rośliny: szlak, światło i wnętrze wakuoli

Purpurowa odmiana konopi stoi w tym wykazie obok jeżyny, czerwonej kapusty i borówki [1]. Nie z powodu podobieństwa roślin. Z powodu jednej rodziny cząsteczek, która pojawia się w każdym z tych czterech opisów, a odcienie różnicuje kilkoma rdzeniami zwanymi antocyjanidynami [1].

Po stronie rośliny pierwszy zapis dotyczy drogi powstawania. Antocyjany korzystają ze szlaku fenylopropanoidowego, tego samego, którym idzie pozostała część rodziny flawonoidów [1]. Wejście jest więc wspólne, a rozdzielenie następuje później. To dlatego w wykazach składu roślinnego flawonoidy zapisuje się grupami, a nie pojedynczo od zera.

Druga informacja o roślinie jest krótka i bardzo konkretna. Geny enzymów z późniejszej części szlaku silnie reagują na światło [1]. Nie chodzi o cały szlak od pierwszego kroku, tylko o odcinek bliżej gotowego barwnika. W zestawieniu genów to jedyna zmienna otoczenia, jaka została nazwana.

Trzeci zapis prowadzi już do wnętrza komórki. Wakuola ma odczyn kwaśny, często w przedziale pH od 3 do 6, a ten przedział utrzymują pompy protonowe umieszczone w jej błonie. Zestaw tych dwóch danych warto czytać razem z tabelą przemian. Zakres od 3 do 6 nakłada się na dwa pierwsze wiersze tej tabeli, czyli na przewagę kationu flawyliowego oraz na przedział, w którym pojawiają się zasady chinoidowe i bezbarwna forma karbinolowa.

Obok antocyjanów w chemii konopi stoi osobna pozycja z tej samej rodziny. Cannflavin A i cannflavin B noszą nazwę wziętą od rośliny, bo są flawonoidami zapisanymi jako wyłączne dla konopi, u żadnego innego gatunku nie wykazano ich wytwarzania [2]. To nie są barwniki z wykazu barw z pierwszej tabeli. To dwa różne wiersze w jednym rozdziale o flawonoidach i mieszanie ich prowadzi do zapisu, którego nie potwierdza żadne z cytowanych źródeł.

Trzecia nazwa zbiorcza, która pojawia się w sąsiedztwie tego tematu, to terpeny. W opisach składu roślinnego zajmują inną kolumnę niż flawonoidy, bo dotyczą części lotnej materiału, a nie barwników rozpuszczalnych w wodzie. W praktyce znaczy to jedno: kolumna z barwą i kolumna z aromatem wypełniają się z innych oznaczeń.

Na tym lista zapisów po stronie rośliny się zamyka. Cytowana praca zastrzega, że opisuje zachowanie cząsteczki w probówce [1], więc wszystko, co dotyczy przebiegu w tkance, ma w tym zestawieniu inny status niż pomiar w naczyniu laboratoryjnym. Rozdzielenie tych dwóch rubryk jest tu ważniejsze niż dopisanie kolejnego zdania.

• Wspólne wejście. Szlak fenylopropanoidowy podany jako droga dzielona z resztą rodziny flawonoidów, bez osobnej trasy dla samych antocyjanów [1].
• Kilka rdzeni, wiele odcieni. Barwa wywiedziona z niewielkiej liczby podstawowych struktur, czyli antocyjanidyn, przy czym lista odcieni jest znacznie dłuższa niż lista szkieletów [1].
• Światło przy późniejszych enzymach. Geny z dalszej części szlaku zapisane jako silnie reagujące na światło, bez podanej wielkości tej odpowiedzi [1].
• Kwaśna wakuola. Wnętrze pęcherzyka opisane jako kwaśne, często w przedziale pH od 3 do 6, czyli w zakresie, w którym cząsteczka występuje w więcej niż jednej postaci.
• Mechanizm nazwany, tempo nie. Pompy protonowe w błonie wakuolarnej wskazane jako to, co utrzymuje ten odczyn; liczby przy nich nie stoją.
• Odmiana, nie gatunek. Purpura zapisana dla części odmian konopi, więc informacja dotyczy konkretnego materiału roślinnego [1].
• Osobny wiersz konopny. Cannflavin A i cannflavin B jako flawonoidy wyłączne dla tej rośliny, nazwane od niej i nieopisane u innych gatunków [2].
• Granica materiału. Zastrzeżenie o probówce dopisane przez samo źródło, więc przenoszenie tych wierszy na pełną roślinę wychodzi poza zapis [1].

Katalog, raport serii i porządek pytań o skład

Antocyjany to hasło z chemii roślin, a nie rubryka drukowana na opakowaniu. Barwa materiału roślinnego nie jest wielkością podawaną w raporcie serii. Raport podaje zawartość kannabinoidów dla danej partii, a THC ma w nim własny wiersz. Te dwa porządki, chemia barwników i dokumentacja partii, spotykają się tylko w jednym punkcie: oba mówią o tej samej roślinie, ale odpowiadają na inne pytania.

Drugie miejsce, w którym stoją liczby, to etykieta. Zapisuje sumy dla opakowania, na przykład zawartość kannabidiolu w butelce o pojemności 10 ml. Zapis procentowy i zapis w miligramach opisują to samo opakowanie z dwóch stron, więc porównywanie dwóch kartoników zaczyna się od sprawdzenia, którą z tych dwóch rubryk każdy z nich podaje.

W katalogu Cibdol pozycje doustne występują w dwóch postaciach: jako olejki w butelce z zakraplaczem oraz jako kapsułki CBD w postaci softgels. W wyszukiwarce te same formaty pojawiają się pod innymi nazwami, na przykład jako kapsułki konopne albo olej konopny w kapsułkach. Nazwa wpisana w pole wyszukiwania zmienia się, natomiast rubryka, którą trzeba potem odczytać, pozostaje ta sama.

Ekstrakcja CO2 to zapis z etapu przygotowania ekstraktu, nie cecha gotowej butelki. Stoi przed połączeniem ekstraktu z olejem nośnikowym, więc w porządku technologicznym jest wcześniej niż wszystko, co widać na blacie. Oznaczenie pełnego spektrum opisuje z kolei zakres tego, co w ekstrakcie zostaje: obok kannabidiolu wymienia się w nim inne kannabinoidy oraz frakcję z terpenami i flawonoidami. Konkretna lista dla konkretnej receptury stoi w dokumentacji tej receptury, nie w definicji ogólnej.

Firma Cibdol pracuje z kannabinoidami od 2014 roku i od tego czasu zasada zapisu jest jedna: opisujemy to, co zostało zmierzone, nazywamy to, czego nie zmierzono, a liczby zostawiamy analizie. W temacie barwników roślinnych ta zasada wypada wyjątkowo prosto. Cytowane prace opisują postacie cząsteczki, przedziały odczynu, drogę powstawania oraz dwa flawonoidy nazwane od konopi [1][2]. Wszystko, co poza tym, pozostaje w rubryce bez wpisu.

Dlatego ta strona nie rozstrzyga, ile barwnika zawiera dana partia surowca, ani jak odcień materiału roślinnego przekłada się na cokolwiek w raporcie oznaczenia. Zbiera dane, ustawia je w kolejności i pokazuje, gdzie kolejność się przerywa.

• Dwa dokumenty, dwie funkcje. Etykieta podaje sumy dla opakowania, raport serii podaje wynik oznaczenia dla partii. Pierwszy jest drukowany z góry, drugi powstaje po analizie.
• Wiersz z THC. O tej cząsteczce mówi się wyłącznie przez wartość z raportu partii, bo tylko tam stoi liczba przypisana do konkretnej serii.
• Procent obok miligramów. Zapis procentowy i zapis w miligramach opisują tę samą butelkę; porównanie dwóch opakowań wymaga zestawienia tej samej rubryki, nie dwóch różnych.
• Format to trasa, nie smak. Butelka z zakraplaczem i kapsułki CBD to dwa różne opakowania, a wybór między nimi jest pytaniem o postać, w jakiej stoi ekstrakt.
• Nazwy z wyszukiwarki. Kapsułki konopne, olej konopny w kapsułkach i kapsułki z olejem CBD prowadzą do tego samego typu pozycji katalogowej.
• Ekstrakcja CO2 przed olejem. Ekstrakt powstaje pierwszy, dopiero potem wchodzi w recepturę z olejem nośnikowym; kolejność tych dwóch kroków ustala zawartość opakowania.
• Zakres pełnego spektrum. Oznaczenie wskazuje na obecność innych kannabinoidów oraz frakcji z terpenami i flawonoidami obok kannabidiolu, a szczegóły stoją w dokumentacji danej receptury.
• Barwnik bez własnej rubryki. Antocyjany nie są przedmiotem oznaczenia w raporcie serii, więc pozostają hasłem słownikowym, a nie pozycją z dokumentu partii.